burada
da basdırasıyam. Qızlar
gül kimi məktəbə gedirdilər. İndi-indi özüm
adam kimi hiss eləyirdim.
“Ərimə dedim ki, səni
bıçaqlayaram!”
- Bəs, nə oldu? Elə yaxşı
şeylər danışırsınız ki, adamın inanmağı gəlmir.
Elə yaxşı həyatdan sonra
niyə burada limon
satırsınız?
- Qıza, yaxşı olmağına
yaxşıydı, amma bir dərd var idi ki, bayaq dedim
axı, ərim sıyıq adam idi.
Gözü hələ Astarada
onda-bunda idi. O ki,
qalmışdı, sarı-sarı urus
arvadları ola. Onlar da hamısı deyib-gülən, dünya
veclərinə deyil, hamısı
içir, siqaret çəkir.
Qasıma da zarafatla “Ka
semsot” deyirdilər.
Qasımın ağlı başından çıxırdı. İlişdi birinə. Üç
uşaqnan məni qoydu evin
altında, getdi girdi o
urusun evinə. Mən işdən
gələnə qədər qızlarım oda
tökülürdü, o boyunu yerə soxduğum da urusun
evində oturub, onun yad
kişidən olan uşağının
“kalyaska”sını
yırğalayırdı. Qonşuları
görmüşdü, mənə gəlib, fermada deyirdilər.
Axırda qeyrətim yol
vermədi. Bıçağı
götürdüm, getdim girdim
evinə. Dedim, səni
bıçaqlayacam! Heç nədən qorxmuram. Buranın
hökuməti yaxşı hökumətdi,
məni tutsalar da,
qızlarıma yaxşı baxarlar.
Oxudarlar, adam
eləyərlər. Sənin kimi biqeyrət atadansa, elə
yetim qalsalar yaxşıdı.
Gördü ki, ciddiyəm. Əl-
ayağıma düşdü, yalvardı,
tövbə elədi.
- Azərbaycana niyə qayıtdınız?
- Doxsanıncı illərdə ara
qarışdı, məzhəb itdi.
İyirmi yanvar qırğınından
sonra oralarda da
vəziyyət pisləşdi. Evdə qorxa-qorxa yatırdıq.
Böyür-başımızda erməni
çox idi. Hər gecə elə
bilirdik, gəlib bizi
öldürəcəklər. Sonra da
söhbət çıxdı ki, urusetnən ara bağlanacaq.
Buradakılar bu tayda
qalacaq,
azərbaycandakılar da
orda. Bayaq elə dediyimə
baxma ki, deyirdim, ölərəm, qayıtmaram. Vətən
ayrı şeydi, qıza! Adamı
yandırıb-yaxır.
Raşotumuzu aldıq,
yığışdıq, gəldik Astaraya.
Xeyli pul gətirmişdik. Dedim, ayrı ev tikdirək, ta
qayınatamgilnən
yaşamayaq. Qasım dedi,
evi neynirsən, o pula
maşın alacam. Pulu verdi
maşına. Rusetdən qayıdanda yanağımdan
qan damırdı. Hər