Bəlkə də
qızları bağışladı. Neyləyə
bilərəm, atalarıdı. Amma
mən heç vaxt bağışlamaram. On ildi
dilənçi kimi yaşayıram.
Elə gec-gec çimirəm ki,
əynimdə altdan-üstdən
geydiklərim bir-birinə
yapışır. Yay-qış canım çıxır. Ayaqlarımı güclə
sürüyürəm. Gəlib-keçənə
yalvarıram ki, limon
alsınlar. Bir gün limon
sata bilməsəm, sabah ac
qalacağıq. Yenə sağ olsunlar, çox vaxt
avtobusa minirəm,
şoferlər məndən pul
götürmür. Amma eləsi
var, səbətimi görüb, heç
avtobusa minməyə qoymur. Qıza bu ölkənin
peyğəmbər kimi üzü nurlu
adamı da var, şümürdən
betəri də. Allah ondan
saxlasın ki, qabağına tez-
tez şümür çıxa. Gözləri dolur, ovcundakı
limonları buraxmayaraq,
əlinin dalı ilə gözlərini
silir. Hiss eləyirəm ki,
özüm də alınıram.
Səltənətə baxıram, anam yadıma düşür: saçı xınalı,
totuq-motuq, arada
qalxan qan təzyiqinə,
şəkərinə görə hər dəfə bizi
ürəkqopmasına salan
anam. Anam bu haqqı iyirmi ildən artıq balaları
üçün kipriyi ilə od
götürərək qazanıb. Amma
Səltənət də bunu eləyib
axı... Səltənətin əllərinə
baxıram. Anamın əllərinə oxşayır. Daha doğrusu,
bütün zəhmətkeş
qadınların, anaların əlinə.
Əlini öpmək istəyirəm.
Amma bilirəm ki, nə
Səltənət, nə ötüb-keçənlər bu hərəkətimin səbəbini
heç vaxt başa düşməzlər.
Başa düşsələr də, saxta,
süni bilərlər, inanmazlar
səmimiyyətimə. Bu ölkədə
utanmadan sədəqə uzada bilmədiyim dilənçinin,
utanmadan limon ala
bilmədiyim limonsatanın
qarşısında özümü
vətəndaş kimi, insan kimi,
qadın kimi günahkar bilməyimə inanmazlar.
İnsanlar bir yana,
Səltənətin indi heç kimə
inanmamağından daha
təbii nə ola bilər ki?
On dənə limon alıb, uzaqlaşıram. Limon bir
az çox oldu, amma eybi
yox: anamın qan təzyiqi
var.
Özümə nifrət