kəlimə danışmadan yoluna
davam edirdi. Bir söz deyə bilmirdi,
çünki utanırdı bilmirdi ne desin
qıza. Bir 50, 100 metr getmişdilər ki, birdən qız dayandı. Oğlan başın
aşağı salmışdı bir söz demək
istəyirdi amma bacarmırdı. Çünki
güruru buna imkan vermirdi. Qız: -Başını qaldır Həyatım nə olub
sənə. Oğlan isə istəmirdi ki, qız onu
ilk dəfə olaraq gözləri yaşlı görsün.
Çünki oğlan ağlayırdı. Gözündən
axan yaşları ürəyinə enirdi sanki.
Qız onun gözlərinin yaşlı olduğunu gördü sanki dünyadan əlini üzmüş
bir insana çevrildi bir anda. Əlləri
sürüşüb düşdü oğlanın
çiyinlərindən. Dizləri tutmadı ki
qaçsın o cəhənnəmdən. Qaça
bilmədi. Nədən? Nə üçün? Kim girdi aramiza deyərək ağlamağa başladı
qız. Oğlan isə onu qucaqlayıb bir
yerdə ağlamaq istədi amma ki əlləri
tutmadı. Çünki onu artıq
qucaqlamağa utanırdı. Qız isə
dünyadan küskün kimi gözlərindən yaşlar süzülə -süzülə donmuşdu
ayaq üstə. Birdən əlindəki Sarı gülə sataşdı
gözləri onu bir anda gotürüb qırıq -
qırıq etdi. Aradan 30 dəqiqə
keçmişdi artiq sakitləşmişdilər.
Oğlan hadisənin necə oldugünü
danışırdı qıza. Anasının sözündən çıxa bilməyəcəyini soyləyirdi acıqlı
acıqlı. Qız isə həmişəki kimi onu
yenə də başa düşməyə məcbur idi.
Bir -birlərini hələ də dəlilər kimi
sevirdilər. Ayrılmaq istəmirdilər,
amma nə edəydilər məcbur idilər buna. Oğlan isə hələ də düşünürdü
-iki seçim qarşısinda qalmışdı.
Sevgilisi yoxsa Anası. Bir tərəfdə
onu dünyaya gətirən anası bir
tərəfdə də onu tanıyıb yenidən
doğulmuş kimi olan sevgilisi. Bir qərar verə bilmirdi. Axı bu qızı tək
buraxıb gedə bilməzdi, çünki onu
çox sevirdi.Qız da onu çox sevirdi.
Amma artiq əllərindən bir şey
gəlmirdi, Ayrılmalı idilər....... 8 il sonra....
Qız həyat yoldaşı ilə parka
çıxmışdı, gəzirdilər, amma qız bu 8
il ərzində bir saniyə belə olsun
keçmiş sevgilisini ağlından ata
bilmirdi. Hələ də onu ilk gün ki kimi sevirdi. Oğlanda onun kimi. Həyat
yoldaşını heç cürə sevə bilmirdi.
Çünki onu ürəyinə bir ad yazılmışdı
o