olub olmadığına baxmaq ağılıma belə gəlmədi. Ona yaxınlaşanda, dodaqlarında yüngül bir gülümsəməklə mənə: 'Mənimlə eyni istiqamətəmi gedirsən, dənizçi?' deyə fısıldadı. Necəsə idarəsiz bir şekilde ona doğru bir adim daha atdım, və o anda Hollis Mayneli gördüm. Qızın tam arxasında dayanırdı. 40-nı çoxdan geçmis, ağarmağa başlamış saçlarını şapkasının altında toplamışdı. Kök sayılan, qısa boylu, qalın biləkli ayaqları topuqsuz ayaqqabılara gömülmüşdü. Başmı çevirdim, yaşıl geyimli qız sürətlə uzaqlaşıdı. Özümü ikiyə bölünmüş hiss etdim; arzularım qızı izləməmi, ta içimdən gələn bir istək isə ruhu bir ildir mənə yoldaşlıq edən qadınla qalmamı söyləyirdi. orada eləcə dayanırdı. Solğun, qırışıq sifəti nəzakətli və duyğulu, boz gözləri mehriban idi. Çəkinmədim. Məni tanıması üçün mavi dəri cildli kitabı ona doğru tutdum. Bu eşq ola bilməzdi, amma, mütləq dəyərli, bəlkə eşqdən də gözəl, çoxdan bəri minnətdar olduğum və olacağım bir dostluq kimi bir şey ola bilərdi. Qadını salamladım, hər nə qədər gizləməyə çalışdımsa da elədə bacara bilmədiyim xəyal qırıqlığımı müəyyən edən səsimlə: 'Mən Kapitan John Blanchard, siz də Bayan Maynell olmalısınız. Sizinlə görüşə bildiyim üçün çox xoşbəxtəm. Sizi yeməyə apara bilərəmmi?' -deyə soruşdum. Qadının üzünə bir gülümsəmə yayıldı: 'Nədən bəhs etdiyini bilmirəm cavan oğlan' dedi, amma o, az əvvəl buradan keçən yaşıll paltarlı qız bu qırmızı gülü yaxama taxmamı xahiş etdi məndən, və eger siz məni yeməyə dəvət edəcək olsanız özünün sizi küçənin qarşısındakı böyük restoranda gözlədiyini söyləməyimi istədi. Dediyine görə bu bir növ imtahandır