Bu hekayənin qəhrəmanı Sən olsaydın nə edərdin ? Oturdugu skamyadan qalxdı, üzərindəki dənizçi formasını düzəltdi və şehərin böyük qatar stansiyasındakı insanları incələməyə başladı. Gözləri o qızı axtarırdı, ürəyini çox yaxşı bildiyi, amma üzünü heç görmedigi, yaxasında gül olan o qızı… Ona olan marağı bundan on üç ay əvvəl Floridada bir kitabxanada başlamışdı. Rəflərdən aldığı bir kitabın içindəki yazıdan çox təsirlənmişdi. Kitabdan deyil, səhifələrdən birinin kənarında qəlemle yazılmış kiçik qeydlərdən… Yumuşak əl yazısı düşüncəli bir ruhu və insanın içinə işleyen bir xarakteri əks etdirirdi. Kitabın baş səhifəsində, o kitabı ən son oxuyan şəxsin adını gördü: Bayan Hollis Maynell. Bir az zaman və səy sonunda ünvanını da tapdı. Bayan Maynell New Yorkda yaşayırdı. Blanchard ona özünü tanıdan və məktub dostu olmağı təklif edən bir məktub yazdı. Sabahısı gün də Ikinci Dünya Müharibəsinə qatılmaq üçün Avropaya doğru yola çıxdı. Daha sonrakı bir il bir ay boyunca bir-birlərini məktublarla tanıdılar. Hər məktub ürəklərinə düşen bir sevgi toxumu idi sanki. Bir romantizm başlayırdı. Blanchard qızdan bir şəklini istəmişdi, amma qız rədd etdi. Özünə həqiqətən əhəmiyyət verirsə necə göründüyünün nə əhəmiyyəti var idi? Nəhayət Blanchardın Avropadan dönüş günü gəldi çatdı. Ilk görşlərini təyin etdilər. New York Qatar stansiyasında axşam saat düz 7′də. «Məni taniman üçün»- deyə yazmışdı qız məktubunda, «Pencəyimin yaxasında qırmızı bir gül taxılı olacaq». Budur saat düz 7 idi və Blanchard üzünü daha əvvəl heç görmedigi, amma ürəyini sevdigi o qırmızı güllü qızı axtarırdı. Hekayənin gerisini Blancharddan dinləyək:" Birdən gənc bir qızın mənə doğru gəldiyini gördüm. Ince və uzun boylu, dalğalı sarı saçları o gözəl qulaqlarının önündən çiyinlərinə düşmüşdü. Çiçək rəngi mavi gözlü. Dodaqlarının və çənəsinin müntəzəm qıvrımları və açıq yaşıl geyimiylə insana sanki baharın geldigini müjdələyən bir qızdı. Mən də ona doğru getməyə basladim. O qədər təsirlənmişdim ki, yaxasında gül