Adam 3 yaşındakı qızını, bahalı bir hədiyyəlik örtmə kağızını ziyan
etdiyi üçün danamışdı. Balca qiz, böyük bir paket qızıl zərli
kağızı bir qutunu əyri-üyrü örtmək üçün istifadə etmişdi ....
Yeni İl səhəri balaca qizi, qutunu gətirib "Bu sənin atacan"
dediyində kədərləndi. Görəsən həddindən çox mi reaksiya vermişdi qızına ...
Bir gecə əvvəl etdiyindən utandı ...
Nə var ki qutunu açanda yenidən əsəbləşdi. Qutunun ici boş idi ... qızına yenə
qışqırdı
"Birinə bir hədiyyə verdiyində, qutunun içində bir şeyin olması lazimdı.
Bunuda mi bilmirsən? "Balaca qız gozlerinde yaşlarla
atasına baxdı, "O qutu boş deyil ki ata" dedi ... "içini opucuklerimle
doldurmuşdum! .... "
Adam elə pis oldu ki ... qaçdı ... qızını qucaqladı ... Bərabərcə ağladılar.
Adam o qızıl qutunu omrunun sonuna qədər yatağının başında
saxladı. Nə zaman kefi qaçsa, nə vaxt əhvalı pozulsa, nə
vaxt özünü pis hiss etsə, qutuya qaçar, içindən kiçik qızının
sevgi ilə doldurduğu xəyali opucuklerinden birini çıxarardı.


Bu hekayədə gorunduyu kim biz insanlar qeribe canlilariq heçnə üstündə əsəbləşərik ama balaca şeylərlədə xoşbəxt olariq məncə ikisidə düz deyil.