Sizin üçün nə dərəcə əhəmiyyəti var bunu bilmirəm amma mən bu sətirləri yazarkən gözümdən damlalar axır klaviatura üzərinə. Kişilər ağlamaz sözü mənə görə deyil. Ağlamaqdan heç utanmadım, duyğularım, ağrılarım məni boğduğu zaman həmişə ağladım. Yenə ağlayıram... Sizləri tanımıram amma sizlərlə paylaşmaq istəyirəm. Lütfən; bu sətirlərə bir sevən olaraq sahib çıxın və lütfən yazılı sətirlər olaraq keçməyin. Oxuduqca yer üzündə insanlar nələri yaşayarmış deyəcəksiniz buna əminəm. Bir məmur ailənin ən kiçik uşağı olaraq atamın təyininin çıxdığı bir kəndə köçdük. Narahatdım, məktəbimi bir kənd məktəbində oxumaqdansa ,şəhərdə mədənicə oxumaq istəyirdim. qeydimi etdirdi atam məktəbə. İbtidai məktəb 4. sinifdən başladım kənd məktəbinə. Məni bir sinifə verdilər. Müəllim kənddə xarici olduğumu bilirdi və hansı sıraya oturmaq istəyirsənsə otur dedi mənə. Bir qızın yanı boş idi yalnız oraya oturdum. Həyatımı həsr etdiyim, gedişiylə məni bitirən insanla ilk o zaman tanış oldum. Adı Altınay idi. Uşaq yaşımda belə onun gözəlliyi məni çox təsir etmişdi. Gömgöy gözləri, qəmzə yanaqları ilə arada bir mənə dönüb gülüşü, səhv yazdığım qeydlərimdə öz silgisiylə dəftərimdəki səhvi silməsi məni o kiçik yaşımda ona bağladı. O dövrlərdə uşaq tərəfindən bir yoldaşlıq idi. Zaman irəlilədikcə onsuz tək saniyə keçirə bilmirdim. ya mən onlara gedib dərsə hazırlaşır, ya da o bizə gəlirdi. Mükəmməl bir paylaşmaçı idi. Ürəyini, sevgisini, dostluğunu daha o yaşda vermişdi mənə. İbtidai məktəbi birlikdə oxuduq və eyni sırada bitirdik. Həmişə onunla həmişə ona bir az daha alışaraq. Orta məktəbə keçdiyimizdə ailələrimizə xahiş etdik və bizi eyni məktəbə yazdırdılar, hətta eyni sinifə, hətta eyni sıraya oturmamız üçün atalarımız müəllimlərə sanki yalvardılar. Bacarmışdıq. Yenə eyni sıradaydıq. Geridə qalan ibtidai məktəb dövründəki iki ildə anladım ki onsuz həyat mənə dinclik vermirdi. Yaşımız yetkinləşdikcə o məni, mən onu daha çox sevirdim. Uşaq tərəfindən başlayan yoldaşlığımız sevgiyə eşqə