çevrilmişdi orta məktəb illərimiz bitmək üzrəykən. Şəhər mərkəzində. Ailələrimiz liseyə keçdiyimiz sırada ortaq bir qərar aldılar. Buna görə tək ev kirayəyə götürəcək ikimiz eyni evdə qalacaqdıq. Anam da bizimlə qalacağdı.Allahım o qərar bizə çatdırıldığında dəqiqələrlə qucaqlaşaraq qeyd etmişdik bunu. Ona aşiq olmuşdum. Eyni duyğuları o də paylaşırdı və bunu fərq edən ailələrimiz məktəb bitdiyində evləndirək deyə qərar almışlar idi belə. Ona tapınırdım artıq. Günah işlərcəsinə sevirdim. İlk əlini tutduğumda əsla bir daha buraxma demişdim. Yanaqları qızarmışdı, utanmış və başını önünə ! əymiş, gülümsəmiş və əlimi möhkəm-möhkəm qavramışdı. Artıq hər gün əl-ələ alovlanıb məktəbə gedir məktəbdən çıxarkən əl-ələ gəzir elə gedirdik evimizə. Arada bir əlləri tərlər və hər tərləyiştə əlini əlimdən qurulamaq üçün çəkərdi. Bunu hər etdiyində hirslənər əlimi buraxma deyə danlayardım, həmişə yaxşı yaxşı deyərək gülümsəyər və sürətlə əlini ovucuma soxuşdurardı. Hər şey möcüzə idi, dünya cənnət kimi idi gözümüzdə. İllər axıb gedirdi xoşbəxtlik içində. Nəhayət liseyi də bitirmək üzrəydik. talon dövrü gəlmişdi. Talonlarımızı aldıq heç qırığımız yox idi. Sevinclə sarıldıq bir-birimizə əlimi tutdu. bunu qeyd etmək üçün bir kafeye
gedib cola içərək qeyd edəcəkdik. Məktəbin az irəlisindən keçən bir çaxıl yol vardı. Hər zaman toz tüstü içində olardı. çakıllarla qablı idi. O yolun mənim və ölərcəsinə sevdiyim insanın ayrılmasında bu qədər rol oynayacağını bilsəm
heç girərdikmi o yola. Nələr verməzdim o yolu getməmək üçün. Əli yenə əlimdə idi, qəflətən əlini çəkdi, tərləmişdi yenə əli. Sanaram dörd addım atmışdım. Dönüb yenə danlayacaqdım. Çünki həm əlimi buraxmış, həm də geridə qalmışdı. Dönüb baxdığımda Dünya başıma yıxıldı. Sanki göy qübbənin altında qaldım. yerdə idi və üzündən qan fışqırırdı. nə edəcəyəmi bilmədim üzərinə bağlandım yüzünə yapışmış saçlarını qaldırdığımda həyatımı bitirən o görünüşlə qarşılaşdım. Başı kəsilmiş bir toyuq kimi çırpınırdı. Sifətinə bir daş parçası