ı bıçaq kimi batmışdı və baxmağa doya bilmədiyim mavi gözlərindən biri axmışdı. Sifətinin yarısı yox idi. Çapalıyırdu mənə bir şeylər demək istəyir qanla qablı digər gözünü təmizləyərək mənə bir şeylər deməyə çalışırdı. Yoldan keçən bir yük maşınının təkərinin altından atılan bir daş sifətinə batmışdı. Ölərcəsinə bir eşqi, gələcəyimizi kibrit böyüklüyündə bir daş parçasının bitirəcəyini bilə bilməzdim. Donuq donuq heç danışa bilmədən üzünə baxmaqdan başqa bir şey edə bilmirdim. Əllərini tutdum qaldırdım başını sinəmə söykədi və əlimi möhkəm- möhkəm tutdu. Axan qan əllərimizə damlıyırdı.Yoldan keçən bir avtomobil dayanmış bizi seyr edirdi, xəstəxanaya yetişdirək dediyimdə qanlı olduğu üçün götürmədi və qaçdı getdi. Kimsə avtomobilə götürmürdü. ətrafıma baxıb kömək edən deməkdən, ona dönüb səni sevirəm, məni buraxma, döz deməkdən başqa bir şey edə bilmirdim. İki dəqiqəlik bir çırpınışdan sonra qucağımda öldü. Cənnət olan Dünya 5 dəqiqədə cəhənnəmə döndü. Tam doqquz il oldu onu itirəni. Özümə olan etibarımı itirdim. Artıq kimsəni sevə bilmərəm, kimsədə məni sevə bilməz qorxusundan qurtara bilmirəm özümü. Bitki mənşəli həyatda kimiyəm. Tək əlimdə qalan bu dəqiq. bu dəqiq vasitəsilə sizinlə paylaşmaq istədim. İtirən, ya da mən itirənlə paylaşmaq istəyən hər kəsə əlləri tərləsə belə əllərimi buraxmamaları şərtiylə əlimi uzatdım. Dost, qardaş, yoldaş nə olsanız olun amma əlimi buraxmayın. Sizə səslənirəm, əlimi buraxmayın