Isfahanda vəfat etmiş və həmin şəhərdə dəfn olunmuşdur.

Əksər alimlərdən fərqli olaraq, Seyyid Şəfti çoxlu sərvətə malik idi. Ölkənin müxtəlif şəhərlərində onun karvansaraları, dükanları vardı. Bunların qazancını camaatdan gələn xüms və zəkat pülları ilə birlikdə ehtiyaclılara paylayardı. Deyilənlərə görə, bəzən otağında pul və qızıl hündür təpə kimi qalaqlanardı və Seyyid Şəfti bunları ovucla götürüb kasıblara verərdi. Uzaq məmləkətlərdə də müqəllidləri olduğu üçün, şəriət vergilərini hər yerdən onun yanına göndərirdilər. Hətta Hindistan şiələri alimin hüzuruna fil yükü ağırlığında xüms-zəkat yollayırmışlar. Hüccətül-Islam Şəfti öz qazancından yalnız özünün və ailəsinin zahidanə yaşayışına bəs edəcək qədər pul götürər, qalan əmlakı Allah yolunda sədəqə verərdi. Onun səxavəti dillər əzbəri idi.

Seyyid Şəftinin bu bərəkətə hansı yolla nail olmasının maraqlı tarixçəsi var. Onun tələbəlik dövrü böyük maddi sıxıntı içində keçmişdi. Günlərlə ac qalır, bəzən acından huşunu itirirdi, dərslərə cırıq ayaqqabı ilə gedirdi.

Bir gün Isfahanda mədrəsədə oxuyarkən, rəhmətə getmiş bir adamdan ötrü vəhşət namazı qılmaq sifarişi alır. (Ölünün qəbrdə keçirdiyi ilk gecədə qorxu və vəhşətini yüngülləşdirmək, sorğu-sual mələklərinə verəcəyi cavabı asanlaşdırmaq üçün ondan ötrü müstəhəbbi namaz qılırlar. Vəhşət namazı adlanan bu namazı ya ölünün yaxınları qılır, ya da başqa bir adama muzd müqabilində sifariş edirlər). Seyyid Şəfti vəhşət namazı üçün muzdu alandan sonra fikirləşir ki, artıq neçə aydır dilinə ət xörəyi dəymir; bədəni lap zəifləyib. Yaxşı olar ki, bir az ət alsın, bişirib yesin. Bu fikirlə bazara gedir, amma ətin qiyməti baha olduğu üçün yalnız bir tikə qoyun ciyəri ala bilir. Ciyəri alıb mədrəsəyə qayıdır. Yolda bir xarabalığın kənarından keçəndə balalarının yanında uzanmış bir dişi köpək görür. Köpək acından üzülmüşdü, balalarına süd verməyə taqəti yox idi. Küçüklər ac-yalavac halda onun ətrafını bürümüşdülər. Seyyid Şəftinin köpəyə yazığı gəlir, əlindəki