Bir gün bir cavan oğlan İmam Cəfər Sadiqin (ə) yanına gəlib dedi: “Dolanışığım çətindir. Bir işlə məşğul olub pul qazanmaq istəyirəm, amma əlimdə sərmayəm yoxdur”.


Imam ona cavab verdi: “Dürüst ol, əliəyrilik etmə! Allah ruzi verəndir”.

Cavan oğlan kor-peşman halda Imamın hüzurundan çıxır. Evə qayıdarkən yolda pulla dolu bir kisə tapır. Sayıb görür ki, kisədə yeddi yüz dinar pul var. Əvvəlcə ürəyindən bu fikir keçir ki, pulu mənimsəsin. Sonra Imamın tapşırığı yadına düşür, öz-özünə deyir: “Imam mənə dürüst olmağı tapşırıb. Bu pul mənə haramdır, əgər onu mənimsəsəm, əliəyrilik etmiş olaram. Gərək pulun sahibini tapıb qaytarım”.

Cavan oğlan pul kisəsini özü ilə götürür, izdihamlı bir yerə gəlir, uca səslə car çəkir: “Hər kim filan əlamətləri olan pul kisəsini itiribsə, yanıma gəlsin, pulunu qaytarım”. Pulların sahibi eşidib oğlanın yanına gəlir, itirdiyi kisənin əlamətlərini deyir. Oğlan pul kisəsini ona qaytarır. Pul sahibi itirdiyi məbləğin toxunulmaz halda qaldığını görəndə kisədən 70 dinar çıxarıb oğlana verir: “Bu, sənin dürüstlüyünün mükafatıdır”.

Oğlan 70 dirhəmi alıb Imam Sadiqin (ə) yanına qayıdır, əhvalatı o həzrətə danışır. Imam onu dinləyib buyurur: “Bu yetmiş dinar halal pul o yeddi yüz dinar haram puldan daha yaxşıdır; bunu sənə Allah yetirib”. Deyirlər ki, oğlan həmin 70 dinarı sərmayə edib ticarətə başlayır, qısa müddət ərzində Allah onun puluna bərəkət verir və oğlan varlanır.



İmam Cəfər Sadiqin (ə) müasirlərindən başqa biri – Əbdürrəhman ibn Səyabə gənc ikən atasını itirmişdi. Atası kasıb olduğundan, oğlu üçün mal-dövlət qoymamışdı. Atasının dostlarından biri Əbdürrəhmanla görüşüb ondan soruşur: “Atandan sənə miras qalıbmı?”. Əbdürrəhman: “Yox” deyə, cavab verir. Həmin adam Əbdürrəhmana min dirhəm pul verib deyir: “Bu pulu al, əlində sərmayə et, bir işlə məşğul ol. Inşallah, gəlirin artanda borcumu qaytararsan”.

Əbdürrəhman pulu alıb işə başlayır. Özünə kiçik bir dükan açır, parça alverinə girişir. Ticarətdə əli gətirir,