var-dövlət sahibi olur. Bir müddətdən sonra həcc ziyarətinə getmək fikrinə düşür. Niyyətini anasına deyəndə anası ona məsləhət görür ki, vaxtilə aldığı min dirhəmi sahibinə qaytarıb halallıq istəsin, sonra həccə getsin. Əbdürrəhman elə də edir. Pulu sahibinə qaytarır. Həmin adam öz pulunun geri qayıtmasına çox sevinir və dürüstlüyünə görə Əbdürrəhmana təşəkkür edir.

Əbdürrəhman həcc zamanı Məkkədə Imam Sadiqin (ə) hüzuruna gəlir. Camaat dağılışandan sonra Imamla Əbdürrəhman təklkdə söhbət edirlər. Imam Sadiq (ə) Əbdürrəhmanın atasını tanıyırmış, onun vəfat etdiyini eşidəndə kədərlənir və mərhumun ruhuna rəhmət diləyir. Sonra Əbdürrəhmandan soruşur ki, atası onun üçün miras qoyubmu? Əbdürrəhman “yox” deyəndə Imam maraqlanır ki, bəs, hansı pulla həccə gəlmisən? Əbdürrəhman əhvalatı o həzrətə danışır: “Atamın dostlarından biri mənə min dirhəm pul əmanət verdi ki, istifadə edim, imkanım artandan sonra ona qaytarım”. Imam Sadiq (ə) onun sözünü bitirməsini gözləmədən soruşur: “O pulu neylədin?”. Əbdürrəhman: “Sahibinə qaytardım”. Imam onun əmanətə sədaqətindən çox məmnun qalır, sonra buyurur: “Istəyirsənmi sənə faydalı bir nəsihət edim? Həmişə doğru danış və əmanəti qoru. Əgər belə etsən, o qədər varlanarsan ki, sanki hər kəsin sərvətinə şəriksən və onda payın var”.

Əbdürrəhman sonralar xatırlayırdı ki, Imamın bu nəsihətinə həmişə əməl etməyə çalışırdım. Nəticədə o qədər varlandım ki, hər il üç yüz min dirhəm zəkat ödəyirdim.

Əmanəti qorumaq və sahibinə çatdırmaq, ona xəyanət etməmək Islamda ən çox təkid edilən məsələlərdən biridir (bax: Nisa, 58). Hətta Imam Sadiq (ə) tövsiyə edirdi ki, insana qiymət verərkən, rükusunun və səcdəsinin uzunluğuna yox, dilinin doğruluğuna və əmanətə sədaqətinə fikir versinlər. Qiyamət günündə sırat körpüsündən keçən hər kəsin vəziyyəti əmanətə sədaqətindən və qohumlarla münasibətindən asılı