soruşdu: “Ey Peyğəmbərin balası! Bəs deyirdin ki, uzaq səfərə çıxacaqçan. Nə oldu, heç yerə getmədin ki”. Imam Zeynül-abidin (ə) buyurdu: “Mən axirət səfərini nəzərdə tutmuşdum. Kisənin içində ac və kasıb adamlar üçün yemək aparırdım. Bil ki, günahlardan uzaq olmaqla və yaxşılıq etməklə ölüm üçün tədarük görmək olar”.

Bu dünyada etdiyimiz hər bir xeyir əməl, verdiyimiz sədəqə, dediyimiz xoş söz axirət aləmində savab şəklində bizə qayıdacaq. Biz bu yaxşılıqları sanki bankda əmanət kimi qoymuş oluruq. Özü də bu elə bir bankdır ki, heç zaman müflis omaz, əmanətləri zay etməz və öz müştərilərini aldatmaz. Məhşərdə Allahın ədalət məhkəməsində əməllərimiz mizan-tərəzidə ölçülərkən günahlarımızın çoxluğu bizi təşvişə salar, tərəzinin xeyir əməllər qoyulan gözünün dolmasını arzulayarıq. Bu vaxt etdiyimiz yaxşılıqlar savab şəklində bizə qaytarılar. Kasıba ehsan etdiyimiz yemək, borcluya bağışladığımız pul, yetimə göstərdiyimiz nəvaziş, xəstəyə etdiyimiz qulluq, dərdliyə verdiyimiz təsəlli hesaba alınar, tərəzinin savab gözü ağırlaşar.

Imam Zeynül-abidinin (ə) yuxarıdkı hərəkəti Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərin (s) buyurduğu bir kəlamla üst-üstə düşür. Deyirlər ki, bir nəfər Peyğəmbərdən soruşdu: “Mən niyə ölümdən qorxuram?”. Peyğəmbər onun sualını sualla qarşıladı: “Sərvətin varmı?”. O adam dedi: “Var”. Peyğəmbər yenə soruşdu: “Sərvətini özündən qabaq o biri dünyaya göndərmisənmi?”. Həmin adam: “Yox” dedi. Həzrət buyurdu: “Elə buna görə ölümdən qorxursan”. Yəni əgər var-dövlətindən ehsan edib savab qazansaydın, arxayın olardın ki, qiyamətdə bunlar sənin dadına çatacaq; o halda ölümdən qorxmazdın. Indi isə bilirsən ki, heç kimə yaxşılıq etmədiyin üçün sənə savab verilməyəcək. Əksinə, var-dövlətini necə qazandığına və necə xərclədiyinə görə səni ciddi sorğu-suala tutacaqlar, hər haram qəpiyin əvəzində sənə cəza