olursa... olsun zatən bir gün bitəcək deyə niyə bu sevincdən özümü məhrum edim ki?! Onsuz bir başqa xəyalım yox... Ağıl: Bəlkə onu unutmağı yoxlayasan? Ürək: Bunu ilərdir ki, yoxlayıram amma hər dəfə eyni yerdə dayanaraq şarəsizcə geri dönürəm. Əslində dəyişmək lazımdır bunun üçün... Yaşanan eyniliklər hisslərin də eyni qalmasına təkan verir. Ağıl: Nədən sənə qarşı bir şeylər hiss edən insanlarla zalımca rəftar edirsən? Bəlkə bir şans verəsən onlara, bu sənin üçün də yaxşı bir dəyişiklik olardı. Ürək: Yox bunu əks təsir göstərir. Mən əksinə daha da pis oluram. Kimsə tərəfindən seviləcək bir tərəfim yoxdu mənim. Kimsəyə
gərək deyil bu sevgi. Heç kəsin qəlbinə sevinc bəxş etməz. Mən yaşatmaram o sevgini heç kəsə. Xoşbəxt etmərəm kimsəni varlığımla. Ağıl: Bəs necə bir deyişiklik istərdin? Ürək: Atardım özümü dənizlərə. Suyun altındakı dəyişik həyatı öyrənməyə çalışardım. Boğula biləcəyimi heab etmədən. Çıxardım yerin ən yüksək qülləsinə və ataraq özümü buraxardım boşluğa. Yolun sonunda hər şeyin bitəcəyini düşünmədən. Ya da heç dayanmadan qaçardım, yolun məni hara apardığını bilmədən. Taqətimin tükəndiyi bir
yerdə uzanardım yerə, əvvəlini və sonrasını fikirləşmədən. Yumardım gözlərimi məhrum edərdim bu dünyanın işığından. Ağıl Ürəkdə olanları öyrəndiyinə peşman olmuşdu sanki. İstəməzdi onun bu fikirlərə qapılmasını. Lakin Ürək özü də hissərinə doğru tərif verə bilməz. Ürəyin hisslərini cümlələrlə ifadə etmək çox çətindir. Nə zaman, harda nə istəyəcəyi, səni nəyə məcbur edəcəyi heç