Bir gün Ağıl Ürəkdə olanları bilmək üçün ona belə bir sualla müraciyət edər. Ağıl: Nə üçün ağlayırsan? Ürək: Məndə həsrət var. Ağıl: Kimin həsrəti? Ürək: Onun. Ağıl: Onu nə üçün istəyirsən? Ürək: Çünki aşiqəm. Ağıl: Bəlkə hisslərin yalnışdır? Ürək: Sənin üçün doğru hisslər nədir? Ağıl: Yenilgiyə aşiq olmamaq. Ürək: Bu mənim üçün keçərli deyil. Mən sənin qədər müdrik deyiləm. Və mən sadəcə hissləri yaradır və onunla onunla yaşayıram. Ağıl: O zaman mənə hisslərindən danış... Ürək: Hisslərim bir insana olan həsrətdən ibarətdir. Hisslərim məni onu xatırlamaqdan qaçdığım anlarda belə xatırlamağa məcbur edir. Hisslərim hər gecə boğur məni yatağımda. Ağıl: Nə etmək istərdin onun üçün? Ürək: O zaman mənə icazə ver ona çatmaq üçün yola düşüm. Sənsiz gəzmək istəyirəm yolları. İnsanların kənardan mənə baxaraq nə düşünəcəklərinə əhəmiyyət vermədən. Sənsiz gəzmək istərdim bir oyuncağımla ayaqyaın yalnız başıma. Qət edərək uzun məsafəni yetərdim ona. Sadəcə seyr edərdim
kənardan. O anda qalmaq istərdim, geridə buraxdıqlarımı düşünmədən. Parlaq xəyallarımdan vaz keçərək. Ağıl: Bəs sonunu düşündünmü aşiq olarkən? Ürək: Mən sadəcə başlanğıcda görə bilirəm və bu da aşiq olmağa yetir. Sonunu düşünmək qabiliyyətim yoxdur. Mən zatən hər gecə sondan başlayıram həyata. Ağıl: Nədən onu özündən uzaqlaşdıraraq yaşamırsan? Ürək: Çünki mən qələmimə hakim deyiləm sənin kimi hökm etmək qüdrətim olsun. Mən göz yaşlarıyla yaşayıram. Ən azından təskinlik tapıram. Sənin hisslərin yoxdur, sən sadəcə yol göstərə bilirsən. İnsan isə yaradılış təbiətinə uyğun olaraq əsasən hissləri üzərinə yaşayır. Ağıl: Nədən xəyallara qapılırsan? Nağıllardakı kimi bir son gözləyirsən həyatdan? Ya bir gün hər şey əksinə olarsa v sənin xəyal dünyan dagılarsa... o zaman? Ürək: Xəyallar hissərin üzrində qurulur və lakin onların cəmləşdiyi yer var olmuş kimi göstərən beyindir. Mən yalnız o xəyallarda gerçək xoşbəxtlik hisslərimi dadıram. Ən azından bu xoşbəxtliyi alma əlimdən. Əgər bir gün bu xəyallarn tam əksi