Gözəl bir payız səhəri idi. Ancaq
olduqca da darıxdırıcı bir gün idi.. Payız
yağışı yağırdı. Tənhalıqdan bezmişdim,
gəzməyi düşündüm və bacımın dərsdən
çıxmaq vaxtı olduğu üçün onu
götürməyə getdim. Birdən gözlərim ay üzlü, incə belli, gülən üzlü bir qıza
sataşdı. Gözlərim sanki işıq saçdı, onun
gözəl gözləri məni elə bilki yenidən
həyata bağladı. Evə gəldim, ancaq o
gözəlin gözləri bir an olsun belə
gözümün qarşısından getmirdi. Başladım hər gün bacımı götürmək
bəhanəsi ilə məktəbə getməyə.. Lakin
sonunda başa düşdüm ki, belə etməklə
də heç nə əldə etməyəcəm və qərara
gəldim ki, mən də o məktəbdə oxuyum.
Sonunda gəldim məktəbə. Hər gün onu uzaqdan görmək belə mənə bəs edirdi.
Həyatımdan çox qızlar keçmişdi, ancaq
hamısı gəldi gedər sevgi idi, bu qızı
sevincə isə, sevginin nə olduğunu başa
düşdüm. Həyatda heç vaxt, heç kim və
heç nəyə görə yenilməmişdim, ancaq bu məni sonunda həyat qarşısında
yendirdi.. Günlərcə düşündüm, görəsən
baxışlarım ona sevdiyimi başa salırmı?
Mən necə ona sevdiyimi açıb deyimmi?
Yoxsa səbr edim? Öz-özümə ancaq
suallar verirdim və özümdə cavabını verirdim. Nəhayət cavabım səbr edim..!
Səbr-səbr, beləliklə günlər həftələri,
həftələr də ayları yola saldı, bir də
oyandım ki, aradan 7 ay keçib və mən
hələ də öz xəyalımda, öz sevgimin
gözəl röyalarındayam. Onu röyamda gözəl bir gülə bənzədirdim, onlar kimi
saf və gözəl idi.. Daim gülür, amma
gülərkən arxada gözü yaşlı biri
buraxdığından heç xəbəri yox idi.
Sevirdim onu dəlicəsinə, düşünürdüm
bəs bu qız məni heç vaxt sevməzsə nə edərəm..? Düşünmək belə çətin idi. Axı
ümid deyilən bir şey var.. Düz deyiblər
ki, ümid çarəsizlərindi. Onun da məni
sevməsini arzulayırdım o böyük
Allahdan.
Bir gün çatda idim. Bir qızla başladım söhbət etməyə və bunla tanış olduq biz
tanış olduqca gördüm ki, bu o qızdır.
Həyat sürprizlərlə doludur ki, məni də
öz sevdiyim qızla realda da olmasa
virtualda qarşılıqlı söhbət etməyi
qismət etdi.. İnana bilmirdim, qəlbim yerindən