Bir axşam üstü sakitcə qapımız caldı.
Ailəmizin ən kiçik fərdi olan uç yaşlı
Fidan qızımız başda olmaqla hamımız
qapıya doğru yönəldik. Qapını açdıqda
qarşımızda duran, yaxın qonşumuz
Ağabəyimin dord yaşlı oğlu Əhməd idi. Başı önündə, titrək bir səslə "Anam
buyda?" deyə soruşdu.
Anasının bizdə olmadığını öyrəndikdə,
onsuz da ağlamaq üçün bir bəhanə
axtarırmış kimi dayanan Əhməd
gərginləşdi və dolğun, bir az da ağlamaqlı bir səslə "Anamı heç yeydə
tapa bilmiyəm" dedi.
Bunu eşitcək anam önə keçdi və
Əhmədin başını sığallayaraq; "İçəri gəl,
Fidanın yeni oyuncaqları ilə oyna, anan
bir azdan gələr səni aparar" dedi. Normalda Fidanla oynamaq fikri belə
Əhmədin sakitləşib içəri girməsinə
yetərli səbəb idi.
Araya Fidanın oyuncaqları ilə oynamaq
da girincə Əhməd bizdən çıxmaq
istəməzdi. Amma o axşam istəməyə- istəməyə içəri girdi. Fidanın yeni
oyuncaqlarını gordükdə yaşarmış gözləri
parıldamağa başladı. Bir yandan bizim
Fidanla, bir yandan da oyuncaqlarla
oynayırdı ki, birdən duraqsadı. Bir az
öncə qapıdakı məsum üz xətləri bilinməyə başladı. Kürəyini sakitcə
kresloya dayadı. Əlindəki oyuncağı
buraxmadan, təkrar "Anamı heç yeydə
tapa bilmiyəm" dedi və bu dəfə daha
yanıqlı bir səslə ağlamağa başladı.
Anam onu sakitləşdirməyə çalışarkən, dörd yaşlı bir uşağın anasını
görmədiyinə görə bu cür içdən ağlamağı
mənə bir az qəribə gəlmişdi ki, bir az
zarafat edərcəsinə :"Yekə kişi olmusan,
bir az annandan ayrı qalmağa öyrən
artıq" dedim. Anam qaşlarını çataraq mənə baxdı.
Anamın sakitləşdirmək istəyi həyata
keçməyincə onu anasına götürmək üçün
ayağa durdum, "Yaxşı, dur səni anana
aparım" dedim. Əhmədin əlindən
tutdum və onu yeni gələn qonşumuzu ziyarətə getdiyini bildiyim anasına
apardım. Əhmədi anasına apararkən mənə çox
uşaqca gələn bu hərəkətini bir an olsun
düşünmə fürsəti tapdım. Özümü
düşündüm. Görəsən mən də Əhməd
yaşda olarkən belə idim? Bu düşüncə ilə
uşaqlıq illərimin həkk olunduğu zaman kitabını vərəqlədim. Ama o illərə aid