çox
da xatirələrim qalmayıb yaddaşımda.
Xəyal-məyal yadıma düşən bəzi tozlu
xatirələrim oldu ki, bunlar Əhmədin
haqlı olduğunu anlamağım üçün yetərli
idi. Qorxu dolu gözlərlə, qaranlıq gecənin
qucağında oyandığım zaman ağlıma
gəlmişdi. Məni boğarcasına qucaqlayan
bu qaranlıqdan xilas olmaq üçün anamı
axtarmış və "Anamı heç yeydə tapa
bilmiyəm" deyər kimi olmuşdum. Gözlərim qaranlığa alışana və öz
yatağımda olduğumu anlayana kimi bu
hisslər içimdə gəzinmişdi. Bu qorxu və
yalnızlıq hissini boğmağa çalışmış,
amma boğa bilməyincə, yerini bildiyim
anamın yatağına qaçmışdım. Anamı tapmışdım... Qaranlıq gecənin boğucu
qollarından xilas olub, anamın şəfqətli
və hüzur verən qollarına təslim
etmişdim titrəyən vücudumu. Yuxusunun
pozulmasına heç məhəl qoymadan məni
qucaqlayan anamın qollarında hüzurla yuxulamışdım. İçimdə bir yerdə hər zaman bir Əhmədin
olduğunu düşünürəm bəzən. Ürəyim
sıxılanda, ümitsizlik bir qarabasan kimi
üzərimə çullananda, yalnızlıq hər
tərəfdən məni əhatə edəndə, birinin
əlimdən tutmasını və mənə kömək etməsini istəyəndə eynən Əhməd kimi
olduğumu bilirəm. Xarici görünüş
etibarilə üzüm gərilmir. Bəlkə, səsim
onun kimi tel-tel olmur. Bu halda
görünmək hissi mənə çətin gələ bilər.
Bəlkə də mən onun kimi hisslərimi xaricə vurmağı bacarmıram. Amma
içimdə Əhmədin məsum ağlayışlarını
hər zaman duyuram. Yaş irəlilədikcə bu hiss daha ağır gəlir.
Yaşlıları düşünürəm. Yəqin ki, onlar bu
hissi daha dərindən keçirirlər və həm
yaşıdlarından ayrılığın həm də
anasızlığın verdiyi yalnızlıq hissi ilə
qıvranırlar. Təbii ki, onların bu yalnızlığını anlayanlar onlarla bir yaşda
olub bu yalnızlığı yaşayanlardır. Nə ruh
həkimi olmuş oğlu, nə müəllimə olmuş
qızı, nə də bayramdan bayrama
ziyarətinə gələn nəvələri... Nəvələrin
yeri ayrıdır əlbət. Amma aradakı məhəbbət də ayrıdır. Bu ruh halı ilə
yaşayan və yaşlanan yaşlıların da içdən
içə "Anamı heç yeydə tapa bilmiyəm"
dediyini eşidirəm sanki. Əhməd kimi "Anamı heç yeydə