düşmənçiliyi daha da şiddətləndi. Məkkə müşrikləri Bədr savaşı zamanı müsəlmanlarla döyüşmək üçün qoşun hazırlayanda Əbu Ləhəb xəstə olduğuna və ya qorxduğuna görə orduya qatılmadı, əvəzində əsgərlərin təchizatı üçün külli miqdarda pul verdi; üstəlik, öz əvəzinə bir nəfəri muzdla döyüşməyə yolladı.
Bədr savaşı müsəlmanların parlaq qələbəsi ilə başa çatdı. Müşrik ordusunun qalıqları dağınıq halda Məkkəyə qayıdırdı. Şəhərin bütpərəst böyükləri Kəbənin ətrafında oturub döyüşün nəticəsi haqqında xəbər gözləyirdilər. Peyğəmbərin kiçik əmisi Abbas ürəyində Islamı qəbul etsə də, məcbur olub müşriklərin cərgəsində döyüşə getmişdi. Amma Abbas müsəlmanlara qarşı savaşmadı və könüllü surətdə əsir düşdü. Onun həyat yoldaşı Ümmül-Fəzl isə Məkkədə qalmışdı. Həmin gün Ümmül-Fəzl öz nökəri Əbu Rafe ilə birlikdə Kəbənin yanında, Zəmzəm quyusunun başında oturmuşdu. Onların hər ikisi müsəlman idi, amma bunu gizlədirdilər.
Bədr savaşında Məkkə qoşununa başçılıq edən Əbu Süfyan şəhərə qayıdıb Kəbənin yanına gəldi, orada toplaşanlara acı məğlubiyyət xəbərini elan etdi. Əbu Ləhəb heyrət içində soruşdu ki, sayınız çox olduğu halda niyə məğlub oldunuz? Əbu Süfyan cavab verdi: “Mən öz əsgərlərimi qınamıram. Çünki savaş başlayanda xallı atlara minmiş çoxlu ağ paltarlı süvari səmadan enib bizə hücum etdi. Onlarla döyüşmək bizim gücümüz xaricində idi”. Əbu Süfyana qulaq asanlar möcüzəli süvarilərin kim olduğu barədə fikir yürütməyə başladılar. Bu zaman oxların ucunu itiləməklə məşğul olan Əbu Rafe özünü saxlaya bilməyib dedi: “Onlar mələklər imiş, müsəlmanlara kömək üçün səmadan eniblərmiş”.
Əbu Ləhəb nökərin sözündən qeyzlənib onun üzünə möhkəm bir sillə vurdu. Əbu Rafe zərbədən özünü saxlaya bilməyib yerə yıxıldı, Əbu Ləhəb onu təpikləməyə başladı. Bu zaman Abbasın şücaətli həyat yoldaşı Ümmül-Fəzl yerdən bir paya götürüb yürüdü, Əbu Ləhəbin başına elə bir zərbə vurdu ki, kəlləsi yarılıb sifətini al-qana qərq etdi: “Abbasın şəhərdə olmamasından istifadə edib onun nökərini