i döyürsən?”.
Əbu Ləhəb deyinə-deyinə evinə qayıtdı. Bu hadisədən sonra o cəmi yeddi gün yaşadı. Allah Əbu Ləhəbi mənfur bir xəstəliyə düçar etdi (deyilənlərə görə, bu, taun imiş). Adamlar onun yanına getmirdilər ki, xəstəliyə yoluxmasınlar. Əbu Ləhəbin ömrünün sonu tənhalıq və ağrılar içində keçdi. Hətta öləndən sonra da qorxudan cəsədinə yaxın durmurdular. Cəsəd çürüyüb üfunət yaymağa başlamışdı. Axırda şəhərin ağsaqqalları Əbu Ləhəbin oğullarının yanına gedib tapşırdılar ki, meyiti evdən çıxarıb dəfn etsinlər, yoxsa bütün şəhər keçici xəstəliyə yoluxa bilər. Oğulları Əbu Ləhəbin cəsədini birtəhər dartıb taxta parçalarının üstünə qoydular, taxtalardan tutub qaldırdılar və meyiti şəhərdən kənara çıxardılar. Amma nə meyiti səliqəyə salmağa, nə də qəbir qazıyıb o zamanın adətinə uyğun olaraq basdırmağa heç kəs cürət etmədi. Məkkədən qıraqda meyiti yerə qoyub qaçdılar, uzaqdan ona tərəf daş atmağa başladılr. Bir azdan Əbu Ləhəbin cəsədi daş yığınının altında görünməz oldu. Məkkə müşriklərinin var-dövlətli başçısı Əbu Ləhəb bu cür biabırçı şəkildə ömrünü başa vurdu. Allahın və Peyğəmbərin düşməninə dəfn edilmək də qismət