Adı - İblis.
Başqa adları - Haris, Əzazil və s.
Ləqəbi - şeytan.
Künyəsi - Əbu Mürrə.
Yaşı - Həzrət Adəmdən (ə) min illər (bəlkə də on min illər) böyükdür.
Atası - yoxdur, Allah tərəfindən alovdan yaradılmışdır.
Övladları - çoxdur. Hamısına ümumilikdə "şeytanlar" deyilir.
Qiyafəsi - hər şəklə düşə bilir. Amma peyğəmbərlərin, imamlarn və mələklərin cildinə düşməsi qadağandır.
Məqsədi - insanları aldatmaq və Allahın yolundan uzaqlaşdırıb cəhənnəmə aparmaq.
Ömrü - qiyamət gününə kimi davam edəcək.
Keçmiş məkanı - Allahın dərgahı.
Hazırki məkanı - kafirlərin və münafiqlərin qəlbi.
Axirətdəki məkanı - cəhənnəm.
Dostları - xəbis insanlar və cinlər.
Düşmənləri - peyğəmbərlər, imamlar, övliyalar və mömin bəndələr.
Silahları - insanların tamahı, vəsvəsə, yalan.
Qorxduğu silahlar - iman, təqva, ibadət, dua.


Adına bax, özünü gör

İblisin əsl adının Əzazil və ya Haris olduğunu yazırlar (Ona görə də bəzi hədislərdə uşağa Haris adı qoyulması məsləhət görülmür). Adəmə (ə) təzim etməkdən boyun qaçırdığına və ilahi lənətə düçar olduğuna görə həmin vaxtdan ona Iblis deməyə başladılar. "İblis" sözünün ərəb dilindən tərcüməsi "ümidsizliyə qapılmış, əli hər yerdən üzülmüş" deməkdir. Qurani-kərimdə də eyni kökdən olan kəlmələr bu mənada işlədilib (bax: Ənam, 44; Rum, 12).
"Şeytan" sözünün ərəb dilində hansı mənanı ifadə etdiyi barədə iki əsas nəzəriyyə mövcuddur. Mənaların birinə görə bu söz "ş-t-n" kökündəndir və uzaq olmaq mənasını verir. Yəni şeytan xeyir və bərəkətdən uzaq olduğuna, ya da Allahın mərhəmətindən kənar qaldığına görə ona bu ad verilib. İkinci nəzəriyyəyə görə bu söz "şatə" felindəndir və həlak olmaq mənasını ifadə edir. Çünki həm ən böyük şeytan olan İblis, həm də onun əlaltıları qiyamət günündə cəhənnəm alovunda həlak olacaqlar.
"Şeytan" sözü Iblisdən daha geniş anlama malikdir. İslam düşüncəsinə görə, həm İblis, həm ona tabe olan xəbis insanlar və xəbis cinlər, həm də Allahın qanunlarına zidd olan bütün mənfi hərəkətlər, niyyətlər, xəyallar,