Emican, atlari deyismisen, gorurem. Amma faytonu bilmirem... Ele o kohnesidir? - deye Feride sorusdu.
Kisi, xeste kimi zaridi:
- Qizim, atlar da deyisib, fayton da tezelenib... Kohneden qalan tekce Dasdemirdir. - Ureyini bosaltmaga eline gireve kecen qocanin derdi tezelenmisdi. - Bir ara, qizim, fayton debden dusdu, siradan cixdi. Men de basladim shoferlik oyrendim. Nece il takside isledim. Ancaq hemise ele bildim ki, omrum, gunum de o masin kimi telesiyir... Sonralar fayton tezeden debe minende, yene oz peseme qayitdim. Dedim, ay Dasdemir, asta geden yorulmaz, bu yaxsi-dirrr!
Qoca, ona nishan verilen binanin qarsisinda atlari dayandirdi.
...Fikretgilin pillekenini qalxanda Ekremle Feride, goyercin tek qanadlanib asagi enen Leyla ile qarsilasdi. Qiz bu tesadufden tutuldu, qacib gizlenmeye yer axtardi.
Evden elcilerin sesi gelirdi. Kimse ucadan deyirdi:
- Biz bir stekan shirin cay icmeyince buradan terpenen deyilik...
Bu sozleri esiden Ekrem o qeder kovreldi ki! Ozunu saxlaya bilmeyib agladi. Ve Leylanin alnindan opdu:
- Seni xosbext olasan, qizim...

. . . * * * * . . .

Baki bahar movsumunu yasayirdi. Agaclar ciceklenmisdi - rengareng, zerif-zerif... Goz baxmaqla doymurdu kucelerin yasilligindan, teravetinden, gozelliyinden.
Goydeniz Leyla ile nikah salonundan cixmisdi. Oglan boz kostyumda idi, qiz ag paltarda. Usaq kimi el- ele tutmusdular, gedirdiler bir-birlerini suze-suze, deye-gule, sevine-sevine.
Foto atelyesinin qarsisindan kecende, Goydeniz qefilden ayaq saxladi:
- Gel, qosha sheklimizi cekdirek, Leyla!
- Memnuniyyetle! Qoy, bu unudulmaz gunden bize xatire olsun!
Axsam "Seadet sarayi"nin cilciraqli salonunda onlarin sherefine toy meclisi qurulacaqdi. Qiz evinin, oglan terefin adamlari yigisacaqdi, universitetden telebe yoldaslari, muellimler gelecekdi... Calib oynayacaqdilar, shenlenecekdiler...
Goydeniz dunenden boyuk bir gul destesi sifarish elemisdi; yolustu onu alib Leylagile aparmali idi...
Sheherin gozegelimli yerinde teze