6 aylıq xəstə

Dr. Paul Ruskin, şagirdlərinə yaşlanmanın psixoloji əlamətlərini öyrədərkən onlara bu hadisəni oxuyur: " Xəstə nə danışır, nə də deyilənləri anlayırdı. Bəzən saatlarla aydın olmayan şeylər danışırdı. Zaman, yer ya da insan anlayışı yox idi onun üçün. Yalnız, necə olurdusa, öz adı deyildikdə reaksiya verirdi. Son altı aydır onun yanındayam, nə görünüşü üçün bir səy göstərir, nə də baxım edilərkən köməkçi olurdu. Onu həmişə başqaları bəsləyir, çimdirir və geyindirirdi.

Dişləri yox idi, yeməklərin püre halında verilməsi lazım idi. Köynəyi ağız suyuna görə həmişə ləkə içində olurdu. Gəzmirdi. Yuxusu həmişə nizamsız olurdu. Gecə yarısı oyanıb qışqırıqlarıyla hər kəsi oyandırırdı. Çox vaxt xoşbəxt və mehriban olur, lakin bəzən ortada heç bir səbəb yox ikən əsəbiləşirdi. Biri gəlib onu sakitləşdirənə qədər də qışqırırdı. "

Bu hadisəni oxuduqdan sonra, Dr. Ruskin şagirdlərinə belə birinin baxımını boynuna götürmək istəyib istəmədiklərini soruşur. Şagirdlər bunu edə bilməyəcəklərini söyləyirlər. Ruskin, özünün bunu böyük bir zövqlə etdiyini və onların da etməsi lazım olduğunu söyləyincə şagirdlər çaşırlar. Daha sonra Ruskin xəstənin fotoşəklini göstərir. Fotoşəkildəki həkimin altı aylıq qızıdır.

Dr. Ruskin, Amerika Tibb Birliyi Jurnalındakı məqaləsində gülünc bir səhv başa düşülmənin insana necə fərqli bir perspektiv qazandıracağını izah etməkdədir. Bəlkə də, həyatda yaşadığımız bir çox şey bizə qabaqcadan mühakimələrimiz və dünyagörüşlərimiz tərəfindən dözülməz və çətin görünə bilər.