və fiqurlar hazırlamaq üçün o qədər çalışır ki, onları düzəltdikdən sonra oynamağa heç vaxtı da çatmır. Axşam düşüb hava qaralanda anası uşağı evə çağırır. O da həvəslə düzəltdiyi oyuncaqların hamısını buraxıb evə gedir. Palçıq qəsrlər ya küləyin və yağışın təsiri ilə dağılır, ya da gün istisindən quruyub ovulur...
Dünya həyatı da belədir. Ona aludə olan və həyatının məqsədini dünya nemətləri qazanmaq yolunda zəhmət çəkməkdə görən insan min-bir əziyyətlə öz dünyasını zənginləşdirməyə çalışır. Bütün səylərini buna sərf edir. Ona elə gəlir ki, yaratdığı şərait, qazandığı pul, əldə etdiyi nemətlər daimidir və həyatın əsl mənası elə bundan ibarətdir. Nəhayət, əcəl çatıb, Allahın çağırışı (ölüm) yetişəndə bütün topladıqlarını və düzəltdiklərini başlı-başına buraxıb o biri dünyaya köçür. Müqayisə edin: uşaq və dünyaya aludə olan insan, palçıqdan düzəldilmiş qəsrlər və dünya nemətləri, ananın öz uşağını evə çağırması və Allahın o biri dünyaya çağırışı, uşağın evi və qəbir həyatı... Bunların hamısı heyrətamiz dərəcədə bir-birinə yaxın olan misallardır. Yəqin elə buna görə Allah-təala Müqəddəs Kitabda dünya həyatını oyuna və əyləncəyə