onun evinə gəlib özünü təslim edir. Ənbəsə heyrət içində soruşur: “Necə oldu ki qayıtdın? Mən sənin qayıdacağından ümidimi üzmüşdüm. Axı özün də bilirsən ki, bu gün səni öldürəcəklər!”. Məhkum cavab verir: “Mən dünən Allaha and içmişdim, andımı poza bilməzdim”.
Ənbəsə məhkumu da özü ilə götürüb Həccacın hüzuruna gəlir. Hadisəni Həccaca danışır. Həccac məhkumun doğruculluğuna heyran qalır. Belə bir adamı öldürməyi rəva görmür. Məhkumu Ənbəsəyə bağışlayır ki, onunla istədiyi kimi rəftar etsin.
Həccacın hüzurundan çıxan kimi Ənbəsə məhkumun qolundakı zənciri açıb onu azad edir və evə qayıtmasına icazə verir. Məhkum heç nə demədən çıxıb gedir. Ənbəsə öz-özünə fikirləşir ki, bu necə adamdır? Mən onu azad etdim, o isə mənə quru bir sağ ol da demədi.
Ertəsi gün məhkum Ənbəsənin evinə gəlir, onunla mehriban görüşür və alicənablığına görə təşəkkür edir. Ənbəsə soruşur ki, niyə dünən mənə minnətdarlıq etmədin? Məhkum cavab verir: “Məni ölümdən xilas edən Allahdır, sən sadəcə bu işə bir vasitə oldun. Mən dünən Allahın şükrünü yerinə yetirmədən sənə təşəkkür etməyə utandım. Evə gedib bütün gecəni ibadətlə keçirdim, Allaha şükrlər etdim. Indi gəlmişəm ki, sənə də təşəkkür