Iraq valisi Həccac xəvariclə döyüşüb onlardan xeyli adamı əsir tutmuşdu. Xəvaric Islamın ilk əsrində meydana çıxmış və anarxizmi təbliğ etmiş siyasi cərəyan idi.

Xəvaric ideyasının ardıcılları hakimiyyətin konkret olaraq hər hansı şəxsin əlində cəmlənməsini düzgün saymır, bu üzdən hökumətlə mübarizə aparırdılar. Xüsusilə, Əməvilər dövründə xəvaric Iraqda çox güclü idi və xəlifə qoşunu onlarla ardıcıl müharibələr aparırdı.
Həccac əsir aldığı adamları mühakimə edir və xəvaricə aidliyi sübuta yetən şəxsləri edam etdirirdi. Bir gün yenə məhkəmə qurulur. Sonuncu məhkumu gətirəndə axşam azanının səsi eşidilir. Həccac namaz vaxtının çatdığını deyib ayağa qalxır, məhkumu öz sərkərdələrindən Ənbəsə adlı birinə tapşırıb deyir: “Bu gecə bunu həbsdə saxla. Sabah səhər onu mühakimə edəcəyəm”.
Ənbəsə məhkumu da özü ilə götürüb Həccacın iqamətgahından çıxır. Həbsxanaya gedən yolda məhkum Ənbəsəyə deyir: “Mən əslində xəvaricdən deyiləm. Üstümə böhtan atıb xəvaric adıyla məni tutublar. Yəqin ki, sabah Həccac məni də qətlə yetirəcək. Səndən xahişim budur ki, bu gecə mənə öz evimdə gecələmək üçün icazə verəsən. Ailəmlə görüşüb halallaşım, ölümqabağı vacib işlərimi görüm, sabah sübh tezdən sənin hüzuruna gəlib özümü sənə təslim edəcəyəm”. Ənbəsə əvvəlcə məhkumun sözlərini ciddiyə almır. Amma məhkum israrla xahişini təkrar edir, Allaha and içir ki, vədinə xilaf çıxmayacaq.
Ənbəsə onun yalvarışlarına dözməyib razılaşır. Məhkum çıxıb gedəndən sonra Ənbəsə öz hərəkətinin məsuliyyətini anlayır: “Mən necə də ağılsızam! Hansı axmaq öləcəyini bildiyi halda öz ayaqları ilə gəlib mənə təslim olar? Necə oldu ki, mən onun sözünə inandım? Səhər Həccaca nə cavab verəcəyəm?”. Bu fikirlərlə evinə gəlir, əhvalatı həyat yoldaşına danışır. Arvadı Ənbəsənin nigarançılığını daha da artırır, onu qınayır ki, sən ölümə məhkum olunmuş bir adamı necə əldən buraxdın?
Ənbəsə bütün gecəni narahatçılıq içində keçirir, səhərə kimi yata bilmir. Sübh namazından bir az sonra Ənbəsənin təəccübünə rəğmən, məhkum