Dünyada baş verən hər bir hadisə Allahın hikmətinə tabedir. Insan bunların mahiyyətini və faydasını anlamağa bəzən çətinlik çəkir. Çünki bəşər şüuru ilahi hikməti dərk edə bilməz. Biz yalnız Allahın bizə verdiyi şüur çərsivəsində düşünməyə və anlamağa qadirik.

Amma dünyada baş verənlər daha böyük bir fəlsəfəyə, daha dərin bir məntiqə tabedir.
Deyirlər ki, iki əsr bundan əvvəl Afrikada bir hökmdar yaşayırmış. Hökmdarın yaxın bir dostu vardı. Yaxşı-pis hər hansı hadisə ilə rastlaşanda bu sözü təkrar edərdi: “Bu işdə də bir xeyir var”.
Hökmdar ov etməyi xoşlayırdı. Bir gün dostu və əyanları ilə birlikdə yenə ova çıxmışdı. Bir aslanın izinə düşdülər. Izlə gedib aslanı tapanda hökmdar tüfəngi dostuna verib tapşırdı ki, silaha güllə doldursun. Hökmdarın dostu tüfəngə güllə qoyub verdi. Ya tüfəng nasaz imiş, ya da hökmdarın dostu tələskənlik edibmiş, hökmdar atəş açanda güllə tüfəngin içində partladı, lüləni dağıdıb kənara sıçradı. Nəticədə hökmdarın tətiyi sıxan baş barmağı parçalandı. Dostu bu hadisəni görəndə yenə adəti üzrə söylədi: “Bu işdə də bir xeyir var”. Hökmdar qəzəblə bağırdı: “Axmaq! Görmürsən, barmağımı itirdim! Bu işdə nə xeyir olacaq ki?!”. Qəzəbi aşıb-daşan hökmdar öz dostunu zindana atdı.
Üstündən bir il ötüb-keçdi. Hökmdar yenə ova çıxmaqda davam edirdi. Amma dostu yanında deyil, zindanda idi. Günlərin birində ovu izləyən hökmdar öz əyanları ilə birlikdə xeyli uzaqlara gedib-çıxdı. Sən demə, bu yerlərdə adamyeyənlər qəbiləsi yaşayırmış. Adamyeyənlər hökmdarı və yanındakıları tutub apardılar. Böyük bir tonqal qalayıb, əsirləri tonqalın ətrafındakı dirəklərə bağladılar və bir-bir tonqalın içinə atıb bişirməyə başladılar. Növbə hökmdara çatanda gördülər ki, barmaqlarından biri yoxdur. Sən demə, adamyeyənlərin inancı bu imiş ki, fiziki qüsuru olan adamın ətini yemək olmaz. Ona görə də hökmdarı azad edib buraxdılar. Onun ov yoldaşları isə sağlam olduqları üçün adamyeyənlərin yeminə çevrildilər.
Hökmdar çətinliklə öz torpaqlarına qayıtdı. O, indi