onu Tofiqə getməyə məcbur edəcəkdilər.Olmaz yox olmaz!hər dəfə evə dönmək haqda düşünəndə belə qərar verərdi.Bu mənə yox ailəmə rüsvayçılıqdır atam mənə nə deyər anam başını qaldıra bilməz.yox olmaz olmaz!!!!!Evdən çıxdığı gün rəfiqəsi gilə getdi bir müddət orda məskunlaşdı amma sonra rəfiqəsinin anasının deyindiyini görəndə sakitcə evdən çıxdı yaxşıkı bu müddət ərzində elə rəfiqəsigilin qonşulugunda olan maqazada işləməyə bşlamışdı .beləcə burdanda gedən Pərvin özünə kirayə tutdu.cəmi 220 manat maaşı olan qız tək Bakıda elə 100 manat kirayəyə verirdi bəs yemək paltar axı evdən gedəndə özünə heç paltarda götürməmişdi.Bir şeydə Pərvinin həyat üzünə gülduki maqazının sahibi Adil dayı yaxşı adam idi qızın vəziyyətini görüb(o heç nədən xəbərsiz idi bircə bilirdiki qiz təkdir) ona komək edirdi ərzaq ilə .amma Adilin oğlu ərvinə ço şataşırdı söz atırdı .yazıq qız ona görə işdən çıxmağa qərar verdi bir gun.çoxu ona görə çünki buna əsas bir səbəb var idi.bax bundan sora Pərvinin acılı həyatı başladı o artıq özünə nə iş tapa bilirdi nədə pulu var idi.Buna səbəb isə onun bətnində daşıdığı həyatı qədər sevdiyi Ayazdan olan körpəsi idi.Pərvin belə acınacaqlı hala düşəyəyinə inanmırdı.Səhər evdə durdu pəncərəni açan kim ev sahibəsini gördü :Pərvin nədi nə baxırsan pulumu verdə 2 aydır pulumu vermirsən heç olmasa uşağın atasından get bir az pul al.küçə qızı.Pərvinə bu sözlər necədə anış idi əvvəl bunu ona Ayazın anası deyirdi amma səbəbsiz o bulara layiq deyildir amma indi özünü layiq bilir bu sözlərə başını aşağı sallayıb quılaq asır nəfəs almadan yenədə adətən oldugu kimi evdən çıxdı başladıə iş axtarmaga yollandı elə Hövsandakı ilk işdüzəltməyə :Sizdə iş peydə olmadı.Qız yenədə özünə məxsus tərzlə başını yellədi heç cavab verməyidə özünə sığışdırmadı.Yenədə kor peşman qapıdan çıxdı astanovkaya yaxınlaşırdıkı ona bayaq ofisdəki duran xanım yaxınlaşdı :Qızım eşitdim sənə iş lazımdır?nəyi bacarırsan?

Pərvin sevincək:niyə xanım buyurun hər iş görə bilərəm təki çörək pulum