piyada gedə bilməzdim. Bir neçə addım gedirdim və arxaya baxıb maşın axtarırdım. Bütün bir illik zəhmətim hədər gedirdi.

Birdən xatırladım ki, nə zaman çətinliyə düşsək, İmam Zaman ağaya (ə.f.) təvəssül edərdik. Elə bu yerdə ağlamağa başladım. Öz-özümə dedim: “Ya Bəqiyətillah! Əgər məqsədimə çatmağıma kömək etsən, söz verirəm ki, ömrümün axırına qədər namazımı əvvəli vaxtda qılacağam”. Bir qədər keçən kimi bir sürücü gəlir və avtobusun sürücüsündən soruşur ki, nə olub? O da cavab verir ki, bilmirəm. Həmin adam deyir ki, get, indi maşını işə sal. Sürücü bir neçə dəfə çalışır və nəhayət maşın işə düşür. Hamı sevinir və maşına minir. Məndə ümid oyanır və maşına minirəm. Avtobus tərpənmək istəyəndə həmin kişi avtobusa qalxdı və məni adımla səslədi və dedi: “Bizə verdiyin vədini yaddan çıxartma. Namazı əvvəli vaxtda qıl!”. Sonra maşından düşüb yox oldu və mən onu görə bilmədim. Başa düşdüm ki, bu şəxs Ağa (ə.f.) idi. O qədər göz yaşı tökdüm ki, mən nə qədər qəflətdə olmuşam. Bu, mənim namazı əvvəli vaxtda qılmağımın