Bezmisənmi dedilər? Bezmişəm dedim. Naşukursən dedilər... Doğrudur bezmişəm... Vəfasız ovladlardan bezmişəm. Qocalar evində hər gun pəncərə onundə ovlad yolu gozləyən valideynləri gorməkdən bezmişəm. Valideyn adını daşımağa layiq olmayan insanlardan bezmişəm. Uşaqlar evində ana deyib ağlayan uşaqların səsini eşitməkdən bezmişəm. Butun ifaları əzbər bilib namazın sozlərini belə dərk etməyənlərdən bezmişəm. AZAN sədası gələrkən əvəzində musiqi dinləyən insanlardan bezmişəm. Namaza 15 dəqiqə vaxt ayıra bilməyən lakin internetdə gununu kecirənlərdən bezmişəm. Musəlmanam deyib kelmeyi-şəhadətini belə bilməyən məxluqlardan bezmişəm. Başqasının bacısına qızına sataşan oğullardan bezmişəm. Yay gəldimi dəbdi deyib geyimini bilməyən xanımlardan bezmişəm. Oxuyub əziyyəti hec olan şəxsləri gorməkdən diplomlu fəhlələrdən bezmişəm. Azərbaycanda yeni dostlarla tanışlıq zamanı ilk sualın haralısan olmağından bezmişəm.
İnsanların qınağından bezmişəm. Yalandan şərdən bohtandan bezmişəm. Dost deyən kurəyin ağrımasından bezmişəm. Hər dəfə necəsən sualına yalan cavab verməkdən bezmişəm. Bəzənsə sadəcə ozumdən bezirəm. Bir anlıq caşqınlıqla niyə bunu mən yaşadım? dediyim ucun. Qəbullana bilmədiyim ucun... Coxmu naşukurəm? dedim. Susdu... Mən ki sadəcə bezməkdən bezmişəm...