Cəmaət əqidəsində, hədis kitablarında rəmazanül-mübarək ayı barəsində tühəf*[1] bir şey vardır.

Bu ay xudavəndi-təbarəkə və təalanın rəhmət ayı olduğundan, insanları günah və cinayətlərə uyduran şeytan, bu otuz günü qırılmaz zəncirlərə çəkilib əldən-ayaqdan, kənar, insan üzü görməyən, təməddün səsi eşitməyən bir qeyri-məlum cəzirəyə buraxılıb ta orucluq bayramınadək ona oradan çıxmağa imkan verməzlər.

Şeytan orada qalar da əllərini bir-birinə sürtərək müsəlmanların bu bir ay içində təhzibi-əxlaq etmələrinə və bu ibadət ayının tərbiyəbəxş nəticələrinə qibtələr edər, heyiflər deyər.

Heçə vaxt idi ki, mən bu fikrə aludə olub məhbəsi-şeytan olan o vadiyi-qeyiri-zizər (münbit olmayan səhra-P.G olan cəzirəni axtarıb bilmək fikrində idim.

Bütün coğrafiya kitablarını axtardım, bütün səyyahların əsərlərini təftiş etdim, tarix səhifələrini vuruşdurdum, axırı yenə də məyus oldum – şeytanın bağlandığı yeri tapa bilmədim.

Amma şeytan bağlanan yer var, burası doğrudur. Buna şəkk edə bilməzdim. Çünku əfradi-islamın (müsəlmanların-P.G bütün də olmasa, qismi-əzimi (böyük qismi-P.G buna etiqad etmişdir. Yəqin ki, bunun əsli vardır.

Özüm tədqiqat fikrinə düşdüm. Zol*[2] təqlid edib, müdam özgələrin məlumatı ilə dolanmaq olmaz ki, a!.. İnsan özü də gərək axtarsın!..

“Axtaran tapar” həqiqətinə ümid bağlayıb axtarmağa başladım.

Nə xəyal ediyorsunuz? Axtarmağım boşa çıxdımı? Xeyr! İki il təcrübədən sonra şeytanın bağlı olduğu yeri tapdım və artıq şəkkim də qalmayıb ki, səhv etmiş olam...

Şeytanın ramazan ayında məhbus olduğu yer Bakı imiş!.. . Təəccübmü ediyorsunuz? İnanmağınız gəlmiyormu?! İnanınız!.. . Sübutmu istiyorsunuz?!.

İşdə sübut...

İki il təcrübəmdə mən gördüm ki, orucluq düşəli müsəlmanlar daha da bədəxlaq oluyorlar. Bir çox biri-biri ilə ədavəti olanlar özlərini saxlayıb-saxlayıb ancaq orucluqda küçələrə part-part salırlar. Orucluq ayında axundların, vaizlərin, mənbərlərdə behişt vədləri ilə, cəhənnəm təhdidlərinə heç kəs qulaq