BIR ÖMÜRƏ BƏRABƏR OLAN YUXU


O, haramlardan çəkinməyə, günah etməməyə çalışırdı. Gündəlik namazlarını qılır, Ramazan ayında oruc tuturdu. Halal yeməklər yeyir, zina etmir, yalan danışmırdı. Xülasə, əsl müsəlman həyatı yaşamağa çalışırdı.

Doğrudur, namaz qılırdı, amma vaxtın əvvəlində, azandan dərhal sonra deyil, vaxtın sonunda qılırdı. Günorta namazlarını yubadıb az qala məğrib azanına birləşdirirdi. Axşam namazlarını isə gecəyarısına kimi zorla sığışdırırdı.

Bu gün də həmişəki kimi institutdan qayıtdıqdan sonra yeməyini yemiş, bir az televizora baxmış, musiqi dinləmiş, internetdə sevimli saytlara baş çəkmişdi. Saata baxdı, məğrib azanına 15 dəqiqə qalırdı. Birdən-birə hərəkətə gəldi, hamama keçib tələsik dəstəmaz aldı, əllərini tez qurudub canamazın üzərinə keçdi, günorta namazlarını cəld qılmağa başladı. Vaxtı az olduğundan, rükunu və səcdələri tez yerinə yetirməyə çalışırdı. Namazını qılıb qurtardı, alnını səcdə yerinə dayayıb gözlərini yumdu. Bu vəziyyətdə qalmağı xoşlayırdı. Səcdə halında dua edir, günahlarının bağışlanması üçün yalvarır, gün ərzində etdiyi əməllər barədə özünə hesabat verirdi. Bugünkü yorğunluq özünü göstərirdi. Gözlərinin necə qapandığını, səcdə halında necə mürgülədiyini hiss etmədi...

Qiyamət qopmuşdu. Hamı kimi o da məhşərə gətirildi. Özündən əvvəlkilərin hesabını izlədi. Növbə onun özünə gəlib-çatdı. Əməllərinin hesabı gedirdi. Mizanın ağırlıq göstərən şkalası durmadan tərpənirdi. Tərəzinin xeyir əməllər olan gözünün ağırlığı gah artır, gah da azalırdı. Alnını soyuq tər basmışdı. Bütün varlığı ilə son nəticəni gözləyirdi. Içində dəhşətli qorxu ilə yanaşı bir ümid də vardı: “Yəqin ki, ibadətlərim, xeyir əməllərim nəzərə alınar. Qıldığım namazlar, tutduğum oruclar, verdiyim sədəqələr boşa getməyəcək ki”.

Budur, hesabın nəticəsi elan olundu. Qulaqlarına inana bilmirdi. Onu cəhənnəm əzabına məhkum etmişdilər. Qorxudan dili tutuldu, ayaqları qurudu, gözləri bərəldi. Iki mələk qoltuğundan tutub onu məhşərdən kənara çıxardı.