Her seyden sikayet eden bir qız var idi.
Heyatın dozulmez oldugunu dusunurdu.
Mubarize aparmaqdan yorulmusdu. Bir
problem qurtarmamıs basqası ile
uzlesirdi. Atası qızının bu veziyyetini
gorub, ona heyat dersi vermeyi qerara aldı. Qızın atası aspaz idi. Bir gun onu
metbexe apardı. Uc qab goturub ocagın
uzerine qoydu. Su ile doldurduqdan
sonra altını yandırdı. Su qaynamaga
baslayanda birine kartof, o birine
yumurta, ucuncusune ise qehve tumları qoydu. Ve qızına bir kelme de demeden
gozlemeye basladı. Qızı hec bir sey basa
dusmediyi ucun sakitce baxır ve bu isin
ne ile neticeleneceyini bilmek isteyirdi.
Ancaq o qeder sebirsiz idi ki, bir az
kecmemis sual dalınca sual vermeye basladı. Ancaq atasından ses cıxmadı.
İyirmi deqiqə sonra qabların altını
sondurdu. Evvelce birinci qabdakı
kartofu cıxarıb bir qaba qoydu. Sonra
ikinci qabdakı yumurtanı cıxardı.
Nehayet, ucuncu qabdakı qehveni goturub, bir fincana bosaltdı. Ve uzunuqızına tutaraq sorusdu: “Ne gorursen?“ -
“Kartof, yumurta, qehve“, - deye qızı
saymazyana cavab verdi. “Daha yaxından
bax“, - dedi atası: “Kartofa toxun“. Qız
deyileni etdi. Kartof yumsalmısdı. “İndi de yumurtaya bax“. Yumurtanın qabıgı
evvelkinden berk idi. “İndi de qehvenin
dadına bax“. Qızı qehveden bir qurtum
aldı. Qehvenin cox gozel dadı var idi.
İster-istemez qızın uzune xos bir
tebessum yayıldı. Ancaq yene de butun bunlardan bir sey basa dusmemisdi.
“Butun bunlar ne demekdir, ata?“ - deyesorusdu. Atası kartofun da, yumurtanın
da, qehvenin de eyni aqibetleqarsılasdıgını bildirdi. Ancaq her birinin
reaksiyası basqa-basqa idi. Kartof evvelce berk, “guclu“ ve “amansız“
gorunse de, qaynar suyun icerisindeyumsalmıs, “gucden“ dusmusdu. Yumurta
ise zerif idi. Nazik qabıgı ile icindeki
mayeni qoruyurdu. Ancaq qaynar suda
qaldıqdan sonra berkidi, qatılasdı. Ancaq qehve tamam basqa idi. Qaynar suda
qaldıqca hem ozu deyismis, hem desuyu deyisdirmisdi...
“Sen bunlardan hansısan?“ - deyesorusdu qızından. “Heyatda