Abbasilər sülaləsinin möhtəşəm xəlifəsi Harun ər-Rəşidin 12 oğlu vardı. Xəlifə özündən sonra oğullarının hakimiyyət üstündə bir-biri ilə didişəcəklərini yaxşı bilirdi. Ona görə də bacardığı qədər onların arasında barışıq yaratmağa və ayrı-seçkilik salmamağa çalışırdı.

Harun bəlkə də yeganə xəlifədir ki, başqalarından fərqli olaraq özündən sonra bir və ya iki oğlunu deyil, üç oğlunu vəliəhd etmişdi. Vəsiyyətə əsasən, hakimiyyətə ilk olaraq Harunla Zübeydənin oğlu Əmin keçməli idi. Əmin ölərsə, Harunun ikinci oğlu Məmun, daha sonra isə o biri oğlu Qasim taxt-taca iddialı sayılırdılar. Harun ər-Rəşid öz sağlığında xilafət torpaqlarını oğullarının arasında bölüşdürmüşdü. Əmin qətiyyətsiz, təsir altına düşən və eyş-işrətə meylli bir adam idi. Ondan fərqli olaraq Məmun güclü iradəyə malik idi, qarşısına qoyduğu məqsəd uğrunda mübarizə aparmağı bacarırdı, idarəçilik qaydalarını da yaxşı mənimsəmişdi. Üçüncü vəliəhd Qasim də iradəcə zəif adam idi, ona görə də Əminin tələbi ilə öz haqqından keçdi. Harun hələ sağlığında Əminlə Məmun arasında mehribanlıq yaratmağa çalışırdı. Hətta bu məqsədlə qardaşlar arasında əhdnamə (müqavilə) yazdırmış, hər ikisinə imzalatdırmış və əhdnaməni Kəbənin içində əmanət qoymuşdu.

Harunun vəfatından sonra Əmin hakimiyyətə keçdi. Kəbənin içindəki əhdnaməni oğurlatdırıb məhv etdi, bundan sonra Məmuna qarşı açıq hücuma başladı. Məmun atasının sağlığında Xorasan valisi olduğu üçün, buralarda möhkəm arxa-dayağa malik idi. Iki qardaş arasındakı düşmənçilik durmadan artırdı. Əmin bütün mümkün yollarla Məmunu susdurmaq uğrunda səy göstərir, Məmun isə təslim olmurdu. Uzun müddət davam edən mübarizədə qüvvələr nisbəti Məmunun xeyrinə dəyişməkdə idi. Başı kef məclislərinə qarışmış Əmin siyasi səhnədə üstünlüyü günbəgün əldən verirdi. Üstəlik, hərbi sahədə də onu uğursuzluq müşayiət edirdi. Məmunla döyüşdə Əminin bəzi sərkərdələri məğlub oldu, bəziləri isə onu atıb qarşı cəbhəyə keçdi.

Məmunun iki sərkərdəsi – Tahir ibn Hüseyn və Hərsəmə ibn Əyən