Bağdad istiqamətində irəliləyirdilər. Bir müddətdən sonra artıq Bağdadın məhəllələri döyüş meydanına çevrildi. Əli hər yerdən üzülmüş Əmin təslim olmağa hazırlaşırdı. Lakin ərəb təəssübkeşliyi bu dar məqamda da Əmini rahat buraxmırdı. O, fars əsilli Tahirdənsə, ərəb əsilli Hərsəməyə təslim olmağa üstünlük verirdi. Əmin Hərsəməyə xəbər göndərdi ki, mühasirə olunmuş saraydan çıxıb Dəclə çayının sahilində ona könüllü təslim olmağa hazırdır. Məsələni nə qədər gizli saxlasalar da, Tahir bundan xəbər tutdu. Təyin edilmiş gecə Əminlə Hərsəmə çay kənarında görüşüb qayığa mindilər və qayıqda təslim olmanın şərtlərini müzakirə etməyə başladılar. Tahirin əsgərləri suya dalıb qayığı çevirdilər və Əmini tutub sahilə çıxardılar. Əmin onu diri halda Məmunun hüzuruna aparmağı tələb etsə də, Tahir ibn Hüseyn buna məhəl qoymadı və xəlifəni qətlə yetirdi, Əminin kəsik başını Xorasana – Məmunun hüzuruna yolladı.

Məmun qardaşının başını Mərvdəki sarayın həyətində nizənin ucuna taxdıraraq, nümayiş etdirməyə başladı. Əyanlara və əsgərlərə car çəkildi ki, qələbə münasibətilə Məmundan hədiyyə almaq üçün saraya gəlsinlər. Məmun əmr vermişdi ki, hər kəs hədiyyə almazdan qabaq Əminin kəsik başına lənət oxumalıdır. Ordu üzvlərinin hər biri Əminə lənət oxuyandan sonra xəzinədara yaxınlaşıb payını alırdı. Növbə əsgərlərin birinə çatanda, Əminin kəsik başı qarşısında durub belə dedi: “Allah lənət etsin bunun özünə, ata-anasına!”. Aldığı hədiyyənin “qiymətini” vermək üçün əsgər daha da canfəşanlıq edərək Əminin anasını, nənəsini və bütün qadın əcdadlarını pis söyüşlərlə təhqir etməyə başladı. Məmun bütün bunları eşidəndə xəcalət çəkdi və qardaşının başını meydandan götürməyi əmr etdi. Əminin başını yenidən Bağdada qaytarıb, bədəni ilə birlikdə torpağa