ailəmin xidmətini edirəm, sonra vəzifəmin icrasına başlayıram. Ikincisi, zənn edirəm ki, gündüzlər camaat arasında olub qazılıq edəndən sonra öz evimə çəkilməyimdə nöqsan yoxdur; çünki bu, mənim öz ixtiyarımda olan şəxsi vaxtımdır. Mən hətta bu vaxtı da boş keçirmirəm. Hər gecə gün ərzində etdiyim qəzavətləri yada salıb incələyirəm, verdiyim hökmlərin doğru olub-olmadığını yoxlayıram. Üçüncüsü, hər həftənin bir günündə evə çəkilməyimin səbəbi budur ki, mənim bir dəst əyin-başım var. Həftədə bir gün evimin qapısını içəridən bağlayıram, paltarlarımı yuyub quruduram. Dördüncüsü, Xübeybin şəhadətini yada salanda halım ona görə dəyişir ki, o zaman mən də müşriklərin arasında idim. Hələ müsəlman olmadığım üçün Xübeybi qorumadım, kənarda durub hadisəni seyr etdim. Hər dəfə bu olay yadıma düşəndə özümü Allahın qarşısında günahkar sayıram, Allahın qəzəbindən o qədər qorxuram ki, huşum başımdan çıxır (1)”.

Ömər qazının izahatından çox məmnun oldu, onu hörmətlə Himsə yola saldı. Deyirlər ki, bundan sonra hər dəfə Səd ibn Amirdən söhbət düşəndə Ömər ağlayar və deyərmiş: “Ah, Səd, gör Allah qorxusu səni nə qədər yüksəklərə qaldırdı”.

(1) Xübeyb ibn Ədiyy Ənsari Bədr savaşında iştirak etmiş səhabələrdən idi. Hicrətin dördüncü ilində Peyğəmbər onu və daha bir neçə nəfəri ərəb qəbilələrinə nümayəndə kimi göndərdi. Lakin həmin qəbilələr xəyanət edib onları Məkkə müşriklərinə satdılar. Əsir müsəlmanların bir qismi müqavimət göstərib şəhid oldu. Təslim olmuş iki nəfəri (bunlardan biri də Xübeyb idi) müşriklər Məkkə ətrafında dara çəkib şəhid