Mərhum Şeyx Səduq “Əmali” kitabında rəvayət edir ki, bir nəfər İmam Zeynül-abidinin (ə) yanına gəldi. İmam onun fikirli olduğunu görüb səbəbini soruşdu. O adam dedi ki, 400 dinar borcum var, ailəm də böyükdür, evə çörək aparmağa pulum yoxdur.

İmam bu sözləri eşidəndə şiddətlə ağladı. “Niyə ağlayırsan, ey Allah Rəsulunun övladı?” – deyə soruşdular. Cavab verdi: “Bir mömin üçün bundan böyük dərd olarmı ki, öz mömin qardaşının çətinlik içində olduğunu görsün, amma ona yardım etməyə imkanı olmasın?”.

Camaat o həzrətin hüzurundan dağılışıb getdi. Əhli-beytlə düşmən olan bir nəfər adamların arasında belə bir şayiə yaymağa başladı: “Bunlar (yəni imamlar) necə adamdır? Gah deyirlər ki, göylərin və yerin ixtiyarı bunlara aiddir və istədiklərini Allah onlara verir. Gah da yanlarına xahişə gələndə acizliklərini etiraf edib söyləyirlər ki, imkanımız yoxdur”. Söz-söhbət İmamın yanına gələn həmin adamın da qulağına çatdı. Bir daha o həzrətin hüzuruna gəldi və dedi: “Sizin haqqınızda bu cür sözlər danışırlar. Bu sözləri eşitmək mənim üçün öz dərdimdən də betərdir”.

İmam xidmətçisinə buyurdu ki, mənim obaşdan və iftar yeməyimi gətir. (Həmin günlərdə İmam oruc tuturmuş). Xidmətçi iki tikə quru çörək gətirdi. İmam Zeynül-abidin (ə) çörəkləri o adama verib dedi: “Bunları götür, bundan başqa heç nəyim yoxdur. Allah sənin çətinliyini bu yolla həll etməyə mənə icazə verib. Bu çörəklərin vasitəsilə işin düzələcək və çox böyük sərvətə sahib olacaqsan”.

O adam çörəkləri götürüb çıxdı. Yolda şeytan ona vəsvəsə edirdi ki, iki tikə quru çörəklə nə edəcəksən, bunlar sənin nəyinə lazımdır? Amma o, şeytanın vəsvəsələrinə uymadı, şübhələri özündən uzaqlaşdırdı. Bazara sarı getdi, yolunun üstünə balıq satan bir adam çıxdı. Satıcının bir balığı qalmışdı, amma balığı alan yox idi. Çörəklərin sahibi balıqçıya dedi: “Sən öz balığını sata bilmirsən, mən də öz çörəyimi. Bəlkə bunları dəyişdirək?”. Balıq satan da razı oldu, balığı o adama verib çörəyin birini aldı.

Çörək sahibi