bazardan çıxanda duz satan bir nəfərlə qarşılaşdı, o da öz duzunu satıb qurtara bilmirdi. Razılaşıb çörəklə duzu dəyişdirdilər. O adam balıqla duzu gətirib evə gəldi. Düşünürdü ki, özü də, ailəsi də balığı duzlayıb yesinlər. Balığın qarnını təmizləmək üçün bıçaqla yardı, bir də gördü ki, balığın qarnında iki ədəd iri cəvahirat var. Sevincək halda bahalı daşları çıxardı.

Qəfildən qapı döyüldü. Qapını açanda gördü ki, bayaq çörək verib balıq və duz aldığı adamlar onun evini axarıb tapıblar. Onlar çörəklərin hər ikisini qaytarıb dedilər: “Qardaş, bu çörəklər o qədər qurudur ki, nə özümüz, nə də ailəmiz bunları yeyə bilmir. Sən yəqin ki, ehtiyac üzündən bu quru çörəkləri satmağa məcbur olmusan. Çörəkləri geri al, sənə verdiklərimizi də halal edirik”. Bunu deyib getdilər.
Bir az sonra yenə qapı döyüldü. Ev sahibi qapını açıb gördü ki, İmam Zeynül-abidinin (ə) xidmətçisidir. Xidmətçi dedi: “Ağam buyurur ki, Allah sənin çətinliyini həll etdi. Indi sən də mənim çörəklərimi qaytar, çünki bu çörəkləri məndən başqa yeyən olmaz”.

Həmin adam İmamın çörəklərini xidmətçiyə verdi, özü isə cəvahiratı satıb borcunu qaytardı, qalan pulla öz güzəranını qurdu.

Əhli-beytin düşməni olan o biri adam hadisəni eşidəndə yenə aranı qarışdırmağa çalışdı: “Bunlar (imamlar) nə qəribə adamlardır! Başqalarının varlanmasına kömək edirlər, amma özləri yarıac-yarıtox yaşayırlar”. İmam bu sözü eşidəndə buyurdu: “Vaxtilə Qüreyş müşrikləri də Peyğəmbərə bu cür irad edirdilər. Deyirdilər ki, O, bir gecəyə nəhəng məsafə qət edib Məkkədən Beytül-müqəddəsə gedir, amma Məkkədən Mədinəyə kimi olan qısa yolu 12 günə başa vurur. Bunlar Allahın işlərini və Allah dostlarının başına gələnləri anlamağa qadir deyillər. Ucalıq yalnız Allaha təslim olmaqla, Onun müqəddəratını qəbul etməklə və Onun buyurduqlarına razı olmaqla əldə edilər. Allahın dostları bəlalara və çətinliklərə səbr edərlər, başqalarının buna dözümü çatmaz. Allah bunun əvəzində onların bütün istəklərini yerinə yetirər, amma onlar da