İslamın ilk əsrlərində yaşamış məşhur ariflərdən biri olan Abdullah ibn Mübarək bir gün səhradan keçirdi. Bir tərəfdə sürüsünü otlayan bir çoban gördü.

Ürəyində çobana acıdı: “Bu biçarə elmdən, mərifətdən uzaq bir çöl adamıdır. Kim ona Allahı tanıtdırar, kim ona dini öyrədər? Qoy bu savabı mən qazanım, ona Allahdan danışım, dinini başa salım”.

Abdullah çobanın yanına gəldi, salamlaşıb hal-əhval tutdu. Sonra soruşdu: “Qardaş, Allahı tanıyırsanmı?”. Çoban cavab verdi: “Heç ağasını tanımayan qul olarmı? Əlbəttə, tanıyıram”. Abdullah sual verdi: “Sən bu səhrada, yazıb-oxumaq bilmədiyin halda Allahı necə tanımısan? Bunu sənə kim öyrətdi?”. Çoban: “Qoyunlarım öyrətdi. Otardığım qoyunları diqqətlə müşahidə etdim, Rəbbimi tanıdım”. Abdullah təəccüb içində idi: “Canım, qoyunlara baxmaqla Allahı tanımaq olarmı? Bu nə hədyandır danışırsan?”. Çobanın cavabı belə oldu: “Baxıb gördüm ki, bu qoyunlar mənsiz özbaşına yaşaya bilməzlər. Onları otaran, canavardan qoruyan, soyuqdan saxlayan bir çoban olmalıdır. Mən olmasam, bunlar hamısı qırılarlar. Anladım ki, əgər kiçik bir sürünün çobana ehtiyacı varsa, bu qədər böyük və rəngarəng dünyanın da bir sahibi olmalıdır. Kainatda hər şeyi bəsləyən, qoruyan, ruzisini yetirən bir tanrı mütləq var”.

Abdullah növbəti sualı verdi: “Bəs Allahın sifətlərini necə tanıdın? Onu kimə bənzətdin?”. Çoban cavab verdi: “Heç kimə. Mənim Allahım heç kimə və heç nəyə bənzəməz”. Abdullah: “Nədən bu fikrə gəldin?”. Çoban dedi: “Yenə qoyunlarıma baxdım, bu fikrə gəldim. Gördüm ki, nə qoyunlar mənə bənzəyir, nə də mən onlara. Mən onlara bənzəsəydim, onları idarə edə bilməzdim. Onlar mənə bənzəsəydilər, mənə tabe olmazdılar. Başa düşdüm ki, hökm edənlə tabe olan eyni ola bilməz. Əgər bütün dünyanın sahibi Allahdırsa, deməli, Allah dünyada olan heç nəyə bənzəmir. Onu təsəvvür etmək, nəyə isə bərabər tutmaq düzgün deyil”.

Abdullah aldığı cavablardan heyrətə düşmüşdü. Yenə soruşdu: “Sən elmdən, bilikdən bir şey öyrənmisənmi?”. Çoban təvazökarlıqla