cavab verdi: “Mən hara, elm-savad hara? Bu səhrada kimdən dərs alacağam? Bildiyim üç şeydir, vəssalam. Bunun biri ürəyə, biri dilə, o biri isə bədənə aid bilikdir. Bu üç şeydən başqa heç nə bilmirəm”.

Abdullah soruşdu: “Dediklərini mənim üçün xırdala”.

Çoban açıqlama verdi: “Ürək elmi budur ki, Allah mənə qəlb verib, öz sevgisini və mərifətini orada yerləşdirib. Mənim də borcum bu qəlblə Onu tanımaq və sevməkdir. Gərək Onun sevdiklərini mən də sevim, Onun bəyənmədiklərini mən də bəyənməyim.

Dil elmi budur ki, Allah mənə dil verib, bu dillə Ona şükr etməyimi, nemətlərini sadalamağımı istəyib. Gərək dilimə söyüş, yalan, qeybət almayım.

Bədən elmi budur ki, Allah mənə mükəmməl bir cism verdi. Bu bədənlə istədiyim işi görə bilirəm. Amma gərək Onun ibadətini də yerinə yetirim, Onun xoşlamadığı əməllərdən uzaq olum, bədənimin gücünü xeyir işlərə sərf edim”.

Abdullah ibn Mübarək çobanın sözlərinin təsiri altında idi. Ağlına belə gəlməzdi ki, yazıb-oxumaq bacarmayan, savadsız bir çöl adamı bu qədər dərin mərifətə və möhkəm imana sahib ola bilər. Ayrılanda çobandan soruşdu: “Sən elmin əsil məğzini mənə öyrətdin. Indi xahiş edirəm, mənə nəsihət ver”.

Abdullahın kimliyini tanımayan çoban dedi: “Üzünüzdən elm əhli olduğunuzu görürəm. Əgər elmi Allah rizasından ötrü öyrənmisinizsə, adamlardan heç nə istəməyin, elminizin əvəzində insanlardan mənfəət ummayın. Yox, əgər din elmini dünya qazancından ötrü öyrənmisinizsə, bilin ki, bundan bir xeyir-bərəkət