yaşayırdım. Yenidən öz həyatıma qayıdarkən anladım ki, həyatıma gec qalmışam...Canımı hələ də yandıran ilk sevgim mənə sevməyi öyrətdi amma unutmağı öyrətmədi. Buna ehtiyac olmayacaq dedi. Həyat belədir. Ehtiyacın olmayan hər şey qarçına çıxar. Canımı o qədər yandırdı ki, əminəm ki, əlimdəki nişan üzüyünü gördüyü an onun canı daha çox yanacaq. Xeyr. Əsla elə düşünmə ki, onu səni unutmaq üçün seçdim. O doğrudan da mənim sevgimə layiq oldu. Sən ilk sevgim oldun, uşaqlıq oldun. Amma o məni mənə qaytardı. Sənin dağıdıb getdiyin həyatımı topladı. Həqiqətən sevmək nədir, sahiblənmək nədir onu öyrətdi. Sən ailəm və sən deyərkən mən artıq yolumu bilirdim. Səni bu seçim arasında qoya bilməzdim. Çünki, seçilməyəcəyimi bilirdim. Gözlə desən, səbr elə desəydin...Amma sən illər sonra nə olar bilmirəm dedin. Yarıyolda qalmaq vardı...Yol yaxınkən qayıtmaq lazım idi. Sən mübarizə belə aparmağa çalışmadın. Ən azından kiçik bir cəhtini görsəydim, o da olmadı. Məni qınasan da, tərk etdi desən də unutma mən səni tərk edərkən sən məni çoxdan tərk etmişdin. İndi xoşbəxtəm. Çünki, yanımda sevgimə dəyəcək insan dayanıb. Əlimdə onun üzüyünü daşıyıram. Həyatımdan çıxdığın üçün təşəkkür edirəm. İnan çoxdan bitdi bizim hekayəmiz...


Lakin nəticə olaraq bir sevginin sonu ayrılıqsa nə fəqri var səbəb nə səbəbkar