Omurumuzun yarpaqları duşur gunbəgun ustumuzdən.
Nələr qoymuruq ki kecmişdə xatirə olaraq qalsın deyə.
Gunlər kecir, biz boyuyuruk, yetkinləşirik, səbr edirik, yaşayırıq omrumuzu.
Uzana-uzana gedər sanki həyat, insana dair nə varsa yaşayırıq, oradan buradan qırıntı var anlarımızda.
Pul bitər, məhduddur axı. Xərcləyirik zamanımızı. Necə olsa gəlir bizə. Xırda pul kimi xərcləyirik həyatlarımızı. Poza poza xərcləyirik ozumuzu əvəzi isə ozumuzdən başqa nə ola bilər.
Uzaq həyatlar yaxın olur bəzən. Kimi zamanla yaxın həyatlara uzaq olur.
Həyat nə varsa icinə goturur. Mədə kimi, nə qoyuruqsa goturur elə.
Bəzilərini həzm edə bilirik, bəzilərini həzm edə bilmirik. Bəzi şeylər bizi bəsləyir, bəzi şeylər də zəhərləyir. Doymaq bilmir mədə kimi həyat torbası da. Əbədilik istəyir, nizam istəyir. İstəyir. Dibsiz bir quyu kimi.
Sistemlər var, nizam gətirmək uçun, xaosdan qurtarmaq ucun insanları.
İnsanlar qurarlar sistemləri insanlar ucun. Hər movzuda, hər sahədə bir sistem tikməyi bacarır insan.
Və hər sistemin carxları var, donər, fırlanar. Carx donərkən uyudər icində insanları, ruhları, bədənləri.
Qan damlayar, yaş damlayar. Onlar olmasa, carxlar donməz. Qan axmayan sistemlər varmı hec?
Niyə sistemlər icinə alıb yox edər ya da yox etməyə calışarlar. Kifayət qədər guclu olanlar, fırıldaq işlərinə bulaşanlar və s. əzilmədən davam edə bilərlər.
Nə olursa olsun sistemlərin insanı yox etməklərinə icazə verməmək lazımdır.
İnsan o axtardığı gucu ozundə taparaq yoluna davam edə bilməlidir.
Ozundən əmin olaraq. İmtina etməməlidir. Yolda bir dəfə yıxıldı deyə uşaqlar qacmaqdan imtina edərlərmi hec?
İmtina etməzlər. Bir az yaşadıgımız uşaqlıq gizli qalan uşaqlıga icazə verməlidir, ona yetkinləşmiş halıyla qacmaga icazə verməlidir.
Həyat ən gozəl, ən acılı-agrılı oynunu oynasa da bəs etməməlidir.
Daşa hirslənmək yerinə ayağının altına baxmalıdır. İrəliyə daha irəliyə daha daha..
Ancaq o zaman uzagı gorə bilər. Geriyə donub baxanda kim bilir, bəlkə də o