arasındakı fərq 50 ilə 1000 arasında olan fərq kimi deyildir. Onun fərqi yerlə gör arasında olan fərq qədərdir.

Məsumların (ə) qıldığı namazla bizim diqqətsiz qıldığımız namaz arasında fərq riyazi hesabla müəyyən edilə bilməz. Fərq ondandır ki, əslən onları müqayisə etmək olmaz. Biz bu haqda düşünməliyik ki, dəyərini qaldıra bilək. Hal-hazırda gör nə qədər az bir dəyərlə qənaətlənmişik. Nəyə görə? Əgər özümüzü namazın həqiqi dəyərinə agah etsək, namazda qəlbimizin ixtiyarını əlimizə alsaq, hər bir səmtə uçmağa icazə vermərik. Əgər indi bütün namazlarda bunu edə bilməsək, ən azı namazın bir zikrini qəlb hüzuru ilə deməyə çalışaq. Diqqətimizi tamamilə toplaya bilək. Çünki elə gün gələcəkdir ki, barmağımızı dişləyib təəsüflənəcəyik ki, ey kaş diqqətli olardıq. Quran bu günü peşmançılıq günü adlandırır. “(Ya Peyğəmbər!) Onları (hamını əhatə edəcək) peşmançılıq günü ilə (pislərin günahlarının peşmançılığını, yaxşıların isə itaətlərinin azlığının peşmançılığını çəkəcəkləri bir günlə) qorxut. O zamanla ki, (hesab və mühakimə) iş(i) bitər, lakin onlar qəflətdə olarlar və iman gətirməzlər”. (“Məryəm” 39).

Bəli, peşmançılıq gününün əzabı cəhənnəm əzabından da öldürücüdür. Bizim namazda qəlb hüzuruna malik olmağımıza kömək edəcək amillərdən biri də odur ki, qıldığımız namazın axırıncı namaz olmasını hesab etməkdir.

Həzrət Peyğəmbər (s) səhabələrindən birinə buyurur: “Namaz zamanı elə namaz qıl ki, sanki bu qıldığın axırıncı namazdır, Sənin xudafiz etdiyin namazdır”.

Əgər insan fikirləşsə ki, qıldığın namaz ömrünün axırıncı namazıdır, salamı deyəndən sonra Əzrayil (ə) canını alacaqdır, bu zaman namazı daha diqqətlə qılar. Əgər bilsə ki, bu axırıncı namazıdır, bu zaman tövbə və nalə halında namaz qılar. Əslində hər bir namazda bu ehtimal vardır ki, son namazımız olsun. Ona görə də yaxşı olar ki, bu namazı tövbə və istiğfar halı ilə qılaq.

Əgər insan namazdan əvvəl özünə təlqin etmək istəsə ki, ola bilsin ki, bu mənim axırıncı namazımdır, diqqətini daha çox