indi dostunun dediyi sözlərin mənasını anlamışdı. Başa düşmüşdü ki, həqiqətən, barmağının parçalanmasında da bir xeyir varmış. Hökmdar vətəninə dönən kimi dostunu zindandan azad etdi, yanına gətizdirib başına gələnləri ona danışdı. Axırda üzr istədi: “Məni bağışla. Səni günahsız yerə bir il zindanda saxladım”. Hökmdarın təəccübünə rəğmən, dostu yenə həmişəki sözünü təkrar etdi: “Amma bu işdə də bir xeyir var”. Hökmdar heyrətini gizlədə bilmədi: “Yenə eyni sözü deyirsən? Daha bu işdə nə xeyir ola bilər ki? Sən bir il həbsxanada dözülməz şəraitdə qaldın, aclıq-susuzluq çəkdin. Bunun harası xeyirdir?”. Dostu isə gülümsəyərək cavab verdi: “Yaxşı ki sən ovda olanda mən zindanda idim. Yoxsa həmişəki kimi gərək mən də sənin yanında olaydım. Iş burasındadır ki, mənim bədənimdə qüsurum yoxdur. Ona görə adamyeyənlər məni mütləq yeyəcəkdilər”. istinad: