yox idi. Tərslikdən dili də söz tutmurdu. Yalnız beynində bu fikir dolaşırdı: “Axı mən dürüst həyat sürməyə çalışırdım. Allaha şərik qoşmurdum, zina etmirdim, araq içmirdim, rüşvət yemirdim. Gündəlik namazlarımı da qılırdım. Bəs mənim namazlarım nə oldu? Onları nəzərə alan olmadı?”.
Mələklər onu cəhənnəmə sarı aparırdılar. Hər addımda hərarətin artdığını hiss edirdi. Get-gedə cəhənnəmin qaynar nəfəsi yaxınlaşırdı. Ümidsizlik içində idi: “Həyatım boyu bunu oxudum, bunu eşitdim ki, namaz qiyamətdə insanı qoruyacaq. Namaz, oruc cəhənnəm alovunun sipəridir. Bəs nə oldu? Niyə mənim namazlarımı puça çıxardılar? Niyə məni Allahı tanımayanlarla, ibadət etməyənlərlə, namaz qılmayanlarla bir sırada cəhənnəmə atırlar?”.
Qolundan tutan mələklərin üzündə mərhəmət nişanəsi görünmürdü. Qətiyyətlə cəhənnəmə sarı gedirdilər. Uçurumun kənarına çatıb durdular. Artıq çıxış yolu yoxdur. Taleyinə boyun əyməlidir. Diz üstə çökdü, aşağıya, cəhənnəmin qaynar alovuna baxdı. Qıldığı namazları, tutduğu orucları, oxuduğu ayələri son dəfə xatırladı. Möhkəm bir əl çiynindən itələdi. Artıq havada idi, qaynar ocağa doğru yuvarlanırdı. Istinin təsirini getdikcə daha artıq duyurdu. Ona elə gəlirdi ki, artıq bədənindəki tüklər də qarsalanıb.
Cəhənnəmin zəbanə çəkən tonqalına düşməyə lap az qalmış kiminsə əli onu havada tutub saxladı və bir an içində yuxarıya çəkib bayaq durduğu yerə qaytardı. Xilaskarını görməyə tələsdi. Onu cəhənnəmin astanasından çəkib qoparan ağ saqqallı, nurani bir qoca idi. Heyrətlə qocaya baxdı, soruşdu: “Siz kimsiniz?”. Qoca təbəssümlə cavab verdi: “Mən sənin dünya həyatında qıldığın namazam. Allah mənə əmr etdi ki, səni cəhənnəmdən xilas edim”. Oğlan həcəyanını gizlədə bilmədi, məzəmmət qarışıq səslə söyləndi: “Amma yaman gecikdiniz. Lap son anda özünüzü çatdırdınız. Bir an yubansaydınız, alovun içinə düşəcəkdim”. Cavabında qocanın eyni məzəmmətlə dolu səsini eşitdi: “Elə sən də yaman gecikirdin. Namaz vaxtının bitməsinə lap az qalmış son anda özünü çatdırırdın. Bir az