Iki il əvvələdək həyatında hər şey başqa cür idi.Xoşbəxt olmaq üçün səbəbləri o qədər çox idi ki...Sevdiyi qızla uzun mübarizədən sonra ailə qurmağa nail olmuş, bu sevgidən dörd övladı dünyaya gəlmişdi.İki oğul və iki qız atasıydı Azad.Həyat yoldaşı Aygül evdar qadın idi.Onun işi evdə uşaqların tərbiyəsilə məşğul olmaq və əri işdən qayıdınca onu mehriban, xoş üzlə qarşılamaqdan ibarət idi. Hələ onun ev işlərindən, uşaqların dəcəlliyindən şikayətləndiyini də eşidən olmamışdı.Mehriban ailə idilər. Azyaşlı uşaqların hər birinin arasında bir, ya iki yaş fərqi olardı.Sonbeşiksə hələ körpəydi.Atasının adını vermişdi sonbeşiyinə Azad..Həyat yoldaşı Aygüllə bir sinifdə oxumuşdular.Onların eşq macərası məktəbli ikən başlamışdı.Azadgilin ailəsinin maddi vəziyyəti yaxşı olmadığı üçün Aygülgilə elçi getməyə hazır deyildilər.Orta məktəbi bitirən kimi sevdiyi qıza çox yerdən elçilər gəlməyə başladı.Aygülün atası Oruc kişinin gələn elçilərdən birini gözü tutub “Hə” cavabı vermək istəyirdi ki, Azad bundan duyuq düşdü və elə böyük elçilik günü Aygülü qaçırdı.Heç qızın xəbəri də yox idi Azadın bu “qaçırma planı”ndan.Onun üçün gözlənilməz olsa da özünün də ürəyindən olmuşdu.Yaşları rəsmi nigaha düşməyən bu iki gəncə el adətiylə Azadın valideynləri toy etdilər.İnsafən Oruc kişi də onlara mane olmadı.Mərdimazarlıq edib polisə də şikayət etmədi..Bəlkə də öz gəncliyini xatırladı.Axı o da bir zaman Aygülün anası Zərrintacı qaçırmışdı..

Övladlarını çox sevirdi.Böyük uşaqlar dörd yaşlı əkizlər Salehlə Taleh idi.Ortancılı, iki yaşlı qızı Leyla, atasının adını daşıyan sonbeşiksə Murad idi.Qırxı təzə çıxmışdı..Səkkizinci sinifdən çıxıb peşə məktəbində oxuduğu vaxtdan zəhmətə alışıq idi Azad.Əlinin zəhmətilə ailəsini dolandırardı.Gecəsini gündüzünə qatıb işləyirdi ki, ailəsinin heç nəyə ehtiyacları olmasın.Elektrik idi.Pis dolanmırdılar..Son günlərdə isə Azadı çox fikirli görürdi Aygül.

-Sənə nə olub Azad.Niyə fikirlisən?

-Yox.Fikirli deyiləm.Sadəcə çox yorğunam.Uşaqlar da