böyüyür.Onların qayğısı artdıqca daha çox işləməliyəm.

-Sənə əvvəldən deyirdim.Yenə də deyirəm.Salehlə Talehi bağçaya qoyaq.Mən də işləyim.

-Olmaz!Tutaq ki onları bağçaya qoyduq.Bəs Leylayla Murad necə olsun?

-Onları da anamgil saxlayar.

-Nə vaxta qədər saxlayacaqlar?Öz problemimizi özümüz həll etsək yaxşıdır.Ana, atalarımızın köməyindən ömür boyu istifadə edə bilmərik ki..Həm də Murad çox körpədi.Nə isə, bu fikri başından çıxar..

-Necə çıxarım, səni belə fikirli görəndə, həm də bizə görə çox yorulduğunu bilə-bilə necə rahat olum..-ağlamsındı.

-Aygül, dayan..Qulaq as..Bayaq mən sənə əsl həqiqəti demədim.Üzülməni istəmədiyimçün yavaş-yavaş, səni alışdıraraq demək istəyirdim.Sizin dolanışığınız üçün narahat olmamın səbəbi başqadır..

-Nədir səbəb?İşdən çıxmısan?Ya çoxlu borcun var?

-Aygülll, heç biri deyil.Sakitcə qulaq as..Özün də ağlama..

-Yaxşı, bir söz deməyəcəm.Sən danış.Mənə fikir vermə..

-Mən üç gün sonra Qarabağa gedirəm..Öz istəyimlə, könüllü...

-....-Aygülün danışmağa halı yox idi.Gözlərinin yaşı dayanmırdı.

-Bilirəm, deyəcəksən ki, ağılsızlıq edirəm.Bu qədər külfəti başsız qoyuram..Məsuliyətsizəm..Amma bacarmıram.Belə sakit dayanıb baxa bilmirəm..Getməliyəm..Bir söz de.Nə istəyirsən de.Danla məni.Amma susma.Sizə əsgər ailəsi kimi kömək edəcək dövlət.Buna inanıram.Əgər şəhid olsam, şəhid ailəsi kimi də maddi yardım alacaqsız..

Azad elə danışırdı ki, sanki gələcək həyatını kino lenti kimi seyr edib qısaca məzmunu Aygülə nəql edirdi..

-Bəsdir, danışma..Susss!Sən qayıdacaqsan!Sağ-salamat yanımızda olacaqsan.-gözləri ağlamaqdan qızarmış Aygül Azada sarılıb dayanmadan yanaqlarından, alından, gözlərindən öpməyə başladı.Sanki bu onun son, ayrılıq öpüşləri idi..

-Hələ üç gün vaxtımız var..Uşaqlara da heç nə deməyək.Onsuz da hələ müharibə nə demək olduğunu anlamırlar.Heç olmasa harasa gedəcəyimi deməyək.


...İki il keçmişdi..Hər günü, hər dəqiqəsi bir ilə bərabər olan, sonu bilinməyən əsirlik həyatının iki ili geridə