Bir qoca bir ömür boyu yemir-içmir, böyük çətinliklərə qatlaşaraq pul yığır və ev alır. Evi aldığı ilk gün belə deyir:

-Evim mənim! Sən mənim illərdir çəkdiyim əziyyətin bəhrəsisən. Ömür boyu sənin üçün işləmiş, həyatımı tükətmişəm. Ona görə səndən bir xahişim var. Heç olmasa yıxılmazdan əvvəl mənə xəbərdarlıq et ki, ehtiyatımı görə bilim.

Evdən isə heç səs çıxmır, qocada bunu razılaşmanın ifadəsi kimi anlayır. Bu anlaşmanın üstündən bir il keçir. Bir gün pəncərə tərəfdəki divar çatlayır. Qoca ora mala ilə sement vurur. Sonra qapı tərəfdəki divar çatlayır. Qoca orayada sement vurur. Bu minvalla illər keçir bir gün qoca işdən evə gələndə evin dağıldığını görür. Gördüyü mənzərə qarşısında çox üzülür, oturub ağlayır və evin xarabalığına deyir:

-Ay evim, axı demişdim sənə, yıxılmamışdan əvvəl mənə xəbər edərsən və yenə ağlayır.
Elə bu zaman xarabalıqdan belə bir səs yüksəlir:

-Nə edim, ay qoca. Nə vaxt ağzımı açdım ki, sənə xəbərdarlıq edim, divarlarım çat verdi sən də bir mala sementlə ağzımı qapadın çatlari bağladın. Nəticədə də belə oldu!..

PS: Həyatımızda eyni bu hekayəyə bənzəyir. Bir gün ağaran saçlarımız, bir gün xəstəliklərimiz həyatımızın bir gün bitəcəyindən xəbər verir. Saçlarımıza qocanın vurduğu mala-sement kimi rəng vursaqda, dərman atıb xəstəliklərimizi sağaltmağa çalışsaqda hər keçən gün ömürdən gedir və bütün bunlar bizə xəbərdarlıqdır ki bir gün öləcəyik... Odur ki Axirətə hazır olaq, yaxşı eməllər edək, ölməyəcəyikmiş kimi yaşamayaq hər an ölümü xatırlayaq və hər günümüzü mənalı xeyirli yaşayaq! Amin!!...