bunların heç biri
ona xeyir etmədi. Valideynləri
hər gün onun çarpayısının
başında oturub onun tezliklə
sağalmasına ümid edirdilər. Bir
gün körpə titrək əlləri ilə
anasının əlini sıxıb dedi: -
Ana ,mən sağalsam sən məni
yenə gəzməyə aparacaqsan ?
Axı mən bizim sevimli
oyunumuz üçün çox
darıxmışam . Anası nazik
kədərli səslə ona cavab verdi: -
Sən sağalsan mən səni nəinki
may çiçəklərinin , dünyanın ən
gözəl gəzintili yerlərinə
aparacağam. Körpə anasının
üzünə gülümsəyərək, gözlərini
əbədi yumdu . Sanki bu an bu
ailənin xoşbəxtliyi ,
sevinci ,evlərinin nuru bu
körpə ilə bir yerdə
bitdi.Valideynləri onun
ölümündən sonra, hər gün
may çiçəklərinin yanına gəlib ,
qızlarının ətrini bu çiçəklərdən
alırdılar . Onlara elə gəlirdi ki,
hər dəfə olduğu kimi o,
gizləndiyi may çiçəklərinin
arasından çıxıb mən burdayam
deyib güləcək. Amma təəssüf
ki, bu çiçəklər onu ömürlük
gizlətdi . Bu körpə özündən
valideynlərinə tək bir xatirə və
təsəlli may çiçəklərini saxladı .
Onlar öz körpə balalarını
xəyallarında may çiçəklərinin
arasında yaşatdılar.
Valideyinləri hər dəfə
qızlarının məzarının ziyarətinə
may çiçəkləri ilə gəlirdilər. Sən
yoxsan , sən yoxsan biz indi
bildik. Soyuq məzarını öpməyə
gəldik. Dünyada səninçün biz
yaşayırdıq. Sən demə həsrətdi
yer də