Biz hamımız demək olar ki, bir
ailə kimi hər gün yazdığımız
hekayələri , maraqlı xəbərləri
bir-birimizlə paylaşırıq. Bu gün
isə sizinlə təsirli bir hekayəni
paylaşmaq istəyirəm. Çünki bu
hekayəni dinlədiyim vaxtdan
bu günədək unuda bilmirəm.
Keçmiş zamanlarda xoşbəxt
bir ailə yaşayırdı . Bu ailədə
dərin sevgi , qarşılıqlı
məhəbbət, hörmət, ailə səadəti
və ailənin möhkəm olmağı
üçün tükənilməz dəyərləri var
idi. Amma onların ürəyində bir
sıxıntı məskən salmışdı . O da
onların neçə illərdən bəri övlad
üzünə həsrət qalmaları idi.
Onlar bilirdilər ki, övladsız
onların evlərinin dirəyi , ağacın
körpə budağıdək dözümsüz
olacaqdı. Çoxlu dualardan ,
nəzir-niyazlardan sonra allah
onları yada saldı . Onlara gözəl
bir qız uşağı bəxş etdi. Bu
körpə o qədər gözəl , şirin idi
ki, sanki bir mələyə bənzəyirdi.
Onun dodaqları , yanaqları lalə
gülü tək al qırmızı rəngə
boyanmışdı . Gülüşləri isə al-
əlvan bahar çiçəklərini
xatırladırdı . İri qara gözləri
məftun edici bir hisslər insana
bəxş edirdi . Nurlu siması ətirli
bənzərsiz baharı canlandırırdı
insan gözündə . Valideynləri
ona böyük sevgi bəsləyirdi .
Onu göz bəbəyi kimi bütün
dərd-bəlalardan qoruyurdular .
Çünki bu körpə onların yeganə
xoşbəxtliyi və sevinci idi . Bax
bele naz-neymətlə valideynləri
onu 5 yaşına çatdırdı.Fəsillərin
ən gözəli olan bahar fəslinin
may ayında , anası onun uzun
qara saçlarına rəngbərəng
bəzəkli lentlər bağlayıb , onu
hər gün gəzməyə
aparırdı.Onun fərqli bir
şıltaqlığı var idi. Hər dəfə
gəzintiyə çıxanda
valideynlərinin gözlərini
yumdurub, mən gizlənim siz
məni tapın sevimli oyununu
oynayardı . Özü də may
çiçəklərinin arasında gizlənərdi.
Onun əlvan lentləri may
çiçəklərinə bənzədiyi üçün onu
tapmaq çətin olurdu.
Valideynlərinin onu
tapmamasını görüb, may
çiçəklərinin arasından çıxıb
mən burdayam! Deyib gülərdi.
Günlərin bir günü sağalmaz bir
xəstəliyə düçar oldu .
Valideynləri dünyanın hər bir
yerindən həkimlərə müraciət
etdi . Amma